Ó lonxe o ruido da fábrica de armas

Os días facíanse longos e as noites mías longa ainda. As nosas vidas xa non tiñan esa sensación acongojada da espera, tiñan máis ben a apatía da renunciación, pois morriamos pouco a pouco aplastados pola certeza da derrota (…) Ibase a noite e non levaba nada de nós; ficamos con aquello que ninguén nos pudo quitar: os sentimentos.: Chegou o día i escoltábamos a chegar os ruidos lonxanos da cidade que bulía e desgoraba; os centinelas seguían berrando Alerta! par despertar  os noso pensamentos amornados; os ta-ta-ta-ta-ta… das ametralladoras que os da fábrica de armas estaban probando para que quedaran ben axeitadas, ouvíase perto de nós como unha diana que nos regalaban pra que nonos esquencéramos dos irmáns que as devanditas armas iban a matar”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicions do Castro. Sada

Documento histórico dun fusilamento

bd3e6c7b-dfa1-40fa-8303-3da81f73d909

Esta fotografía é un documento histórico. O  fotógrafo Pepe Sáez,  de Ribadeo, era no ano 1936 soldado e centinela do polvorín. Alí  xunto ó mar, no campo da rata e na garita,  observou o  terrible espectáculo dun dos  fusilamentos. Fixo a fotografía  e realizou tamén un plano.

Era o  23 de octubro de 1936, estaban sendo fusilados oito reclutas do Reximento de Infantería da cidade, acusados de sublevación militar. Os  oito eran coruñeses: Antonio Barreiro Méndez , Manuel Ferreiro Novo, Juan González Horta, Luis López Gómez, Fernando Negreira Sánchez, Luis Neira Suárez, Manuel Obelleiro Meijide e Manuel Seoane Díaz.

plano

 Plano da execución (Revista Latina de Comunicación Social, 2010)

Recolle este suceso María Torres no seu blog búscame en el ciclo de la vida  e transcibímolo íntegro a continuación:

Seguir lendo

No patio

Os ruidos das pisadas do camiñar paseniño, con zocos e madreñas ouvíase como si arrastráramos cadeas; eu pensaba que os espritos de outros presos que por alí pasaban iban na nosa compaña co andar silandeiro e blasfemias apagadas nos seus hirtos beizos. Nós eramos os esclavos irredentos coa rebeldía maguada sufrindo un ultraxe inútil.. que nos roía por dentro afondando a espranza dun mañán incerto

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.

Estampa e perfiles do patio

Neste interesante e inédito poema de 1937 Quintás Goyanes vai describindo a diferentes compañeiros de presidio: Gascón, Alvareda, Boadella, Jordi Tell, Domingo Quiroga, Benigno Araujo e Taracido.

estampa y perfiles del patio     estampa y perfiles del patio 2

estampa y perfiles del patio 3   estampa y perfiles del patio 4
Diciembre en la cárcel,/-bajos soportales/
un viento que corta,/ni rastro de sol.
Sólo el optimismo/que anida en los pechos,
hace que en el patio,/haya algún calor.
En grupos los presos/discurren tranquilos;
discuten a veces,/charlan sin cesar.
Llegó la noticia.../se juntan los grupos
y la algarabía/crece más y mas.

El grupo babilónico/y multiparlante
da a un rincón del patio/curiosa expresión.

Seguir lendo

Carta a mis nietos: El culto a la violencia

WJMU_purificador_de_aire

Escrito de  Arturo Taracido Veira no que aboga polo pacifismo. Foi escrita nos últimos anos do franquismo e publicada na revista Almacén

El culto a la violencia

De unos años a esta parte, querido Heliodoro, se viene pregonando, como culminación y consagración de una práctica victoriosa, el culto a la violencia. Se arguyen en su favor —signo jubilar de estos tiempos— y se emplea como catapulta contra los contradictores potenciales o declarados, el argumento de que la violencia es también arma usual de los poderes constituídos.

No te dejes engañar. El culto a la violencia es uno de tantos pasos atrás que se marcan en los vaivenes humanos del camino de la civilización. Suponen en ella siempre un retroceso, cualquiera que sea el nombre glorioso que ostente como rótulo o el aparente bien que se le señale como fin.

Seguir lendo

Republicanos coruñeses ano 1932

taracido e outros ano 1932

Loitaban polo Federalismo, Laicismo, Igualdade de oportunidades e a Cultura. O ano 1936 fracturou todas estas arelas. Casi todos foron represaliados.

Nicolás Miguez Miguez, Nicolás Vidal Ojén, Juan Wonenburger Varela, Arturo Taracido Veira, Eugenio Salgado Caamaño, García Gabella, Periodista del Noroeste “Atalaya”, Alfredo Somoza, César, Alvaro Cebreiro, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro, Enrique Dopazo, Federico Zamora, Lino Molina Platas, Cesáreo Fernández Juega, Demetrio Díaz Varela.

(fotografía  familia Taracido)

 

 

Arturo Taracido Veira

Arturo Taracido Veira : A dignidade

JORGE GUILLERMO TELL debuxo Arturo Taracido na cadea   (anos 30) MdL

Importante personaxe du mundo republicano coruñés, participante en casi todos os eventos culturais e políticos do seu momento. Impulsor da ORGA, firmante do pacto de Lestrove, membro da Irmandade da Fala, masón, presidente do Casino republicano, concelleiro, e teniente alcalde. Salvou a vida pero paso anos en presidio e confinamentos. “Nunca falou cosas tristes á familia”.

Naceu nunha familia moi humilde, sempre tivo interés pola cultura e asistía aun colexio ” de cegos e e nenos probes”no que pagaba unha peseta. Ós doce anos empezou  traballar  de mandadeiro no almacén Le beau Marchais na rúa Real e á vez aestudiaba polas noites. O traballo era moi  duro: traballábase dez horas diarias sen descanso dominical. A pesar de todo conseguíu estudar Comercio polas noites onde con  vintasete anos pasou a ser profesor na Escola.

Tamén gañou a oposición a funcionario municipal  pero decidíu deixalo e  marchar á rúa  Senra a traballar de contable nunha fábrica de zapatos.

No ano 1925 con trinta e oito anos entra a traballar en Laboratorios Orzán onde acaba sendo xerente e socio.

Seguir lendo

“Última voluntad”

IMGP3615

Impresionante historia que nos conta Eduardo Galeano de Bebel García, un dos irmáns “da lejía”, xogador do Deportivo.

La Coruña, verano de 1936: Bebel García muere fusilado.

Bebel es zurdo para jugar y para pensar.

En el estadio, se pone la camiseta del Depor.

A la salida del estadio, se pone la camiseta de la Juventud Socialista.

Once días después del cuartelazo de Franco, cuando acaba de cumplir veintidós años, enfrenta el pelotón de fusilamiento:

—Un momento —manda.

Y los soldados, gallegos como él, futboleros como él, obedecen.

Entonces Bebel se desabrocha la bragueta, lentamente, botón tras botón, y de cara al pelotón echa una larga meada.

Después, se abrocha la bragueta:

—Ahora sí.

Eduardo Galeano “Espejos, una historia casi universal”

Cantiga nova que se chama cadea

15779335189_426295893c_b.

Poema do poeta Lorenzo Varela feito no ano 1970 adicado ó tamén escritor Xosé Luis Méndez Ferrín preso

                                                      A Xosé Luís Méndez Ferrín, na gaiola.

Esta é a cantiga nova que se chama cadea,
pois xa non hai ribeiras pras cantigas de amor.

Están os corazós nas cárceres, meu bén,
encadeados beizos,
ollos encadeados,
as longas cordas do terror abranguen
feixes de labradores, mariñeiros, xograres,
estudantes, obreiros, artesáns,
cregos do Papa Xoan,
rapazas que procraman a alborada do mundo.
Anda en canles de aceiro a sangue dos
irmáns,
e polos catro cantos, amurada,
asoballada, cuspida,
esnaquizada,
a libertade.
A libertade, amor, a libertade,
ise verdor perene que nin na morte morre.

Esta é a cantiga nova que se chama prisión,
meu bén, meu doce bén,
meu amor.
Bulen fanadas maos riscando as pedras,
garaballando un nome de muller,
un nome de montaña,
un nome de veleiro,
o nome dun menino non nascido,
unha data,
unha cruz,
unha pomba en cadea que se chama Galicia.

Seguir lendo