Derradeira carta de Bebel á súa nai

bebel.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

28 de julio de 1936

Madre:

Se que tu no estarás arrepentida de que tus hijos fuesen juzgados por la santa causa; sé que te remorderá por cometerse con ellos tantas injusticias, como con nuestro padre. ¡Ah! Pero él no cesó en la lucha por muchas que fuesen las injusticias. Nosotros le seguimos hasta los últimos momentos, prueba de ésto es lo que nos ocurre. Pero yo se que tu no desmayaras en la lucha pues tu siempre has contribuido enormemente en la lucha del proletariado. ¡Sé fuerte! Tienes que criar a mis hermanitos como lo has hecho con nosotros, pero creo que saldrán a su padre y a sus hermanos mayores.

Abrazos de tu hijo Bebel, al igual que a mis hermanitos.

Bebel

 

O día seguinte o deportista Bebel foi fusilado no campo da rata xunto con -entre outros- o seu irmán France. Tiña 23 anos.

Advertisements

Impresións na chegada ó cárcere

DSCF2541

Camilo de Dios describe a chegada ó cárcere da Coruña despois de ser apreixado e torturado en Ourense

“Caín preso o 18 de marzo (de 1949) noite. Sen pantalóns e sen calzoncillos. Estiven amarrado cunhas cadeas e unhas argollas e sentado. Os pantalóns e os calzoncillos gastáronse. Non me lavei nunca, non me duchei nunca naqueles dous meses. Botábanme caldeiros de auga. Así estiven dous meses na comandancia a Guardia Civil. Lévanme á Coruña para declarar polo asunto do ataque ao cárcere. Lévanme no tren.  Torturaronme trinta ou cuarenta días e os outros foron para repoñerme un pouco. Non podes entrar a rastras no cárcere porque se hai un director cun pouco de humanidade non te recibe.  Fun con  ao cárcere.

Cheguei ó cárcere da Coruña o 16 de maio, de A primeira impresión do cárcere foi marabillosa. Déronme unha colchoneta e cerráronme a porta. Non entrou ninguén. Durmín estupendamente. Púdenme deitar despois de dous meses. Dixéronme que cea non había, que xa a deran, pero foi o mesmo. Eu estaba afeito a cear paos. Estaba na mesma celda que Antonio(Pérez Barreiros). Estivemos sempre xuntos. E incluso condeados a morte. Sempre xuntos. Iamos ao baño xuntos. Cando non estaba unha tal Teresa, unha viúva dun Guardia Civil, que era a que facía a limpeza na comandancia. Estando aquela muller non iamos ao baño porque traía unha lata de sardiñas, orinábamos na lata e ela ía a vaciala.”

Triste conta atrás, relato de Miñones

cartas-c_0

Terribles palabras de José  Miñones, onde vai contando ós que van levando

Foi fusilado en Punta Herminia no mencer do 2 de decembro 1936

“El 22 salimos al patio 9 condenados a muerte, solos, durante media hora.
El 23 sólo salimos 4 -habían ejecutado a 5; el 24 sólo salimos 2 -habían ejecutado a los otros dos.
Quedábamos, pues, ese día, el alcalde de Sada y yo.
Al alcalde de Sada lo llevaron de mi propia celda, para fusilarlo el día 27 de madrugada (a las 4 de la mañana)
¡Qué terribles momentos pasé!
Ahora me toca a mí; y me encuentro quizá más sereno que cuando vi la desgracia de los demás a mi mismo lado, durante estos cuatro meses de Calvario.
Creo, a pesar de todo, que mi cruz ha sido la mayor.
¡Dios perdone a los que han hecho tanto mal!”

Pepe Miñones. Prisión Provincial de A Coruña,

noche del 30 de noviembre al 1º de diciembre de 1936.

de Luís Lamela

Expediente carcelario de Benito López López

Indultado despois de morto

Ficha penitenciaria (p01  p02 p03 p04) de Benito López e López, barbeiro,  veciño de Ribadeo que entra na prisión provincial de Lugo  o 30 de setembro de 1936 , procesado en Octubro dese mesmo ano e condeado a prisión perpetua.

Foi conducido  ó penal coruñés o 20 de marzo de 1937 onde falece vítima da tuberculosis o  20 de marzo de 1940.

Tres anos despois O 23 de febrero de 1943 inscríbese no documento a conmutación da pena.

 

O calabozo

 

clabozo.jpg“Cando cheguei a porta do calabozo que me cadrou en sorte, rexistráronme como si viñera de fóra; non me deixaron ren, nin reloxio, lápis, papel, ren de re; eu daquela non tiña tabaco no meu poder porque tiven que deixar o vicio por necesidade; a colchoneta, a manta, o plato, a culler tamén ficaron afora. Entrei soio e pareceume que mesmo entraba nun pozo;  cerrouse a porta e somentes tiña de compañeira a máis completa oscuridade; alí non había ren, nin cadeira, nin poio, nin catre, ren de res; soio as catro paredes, o teito e o chan,  todo de cemento frío e húmedo; nun curruncho estaba a taza do retrete, máis non había auga. Quixen orientarme i escomencei a camiñar, mási axiña tropecei coas paredes. O cabouco tería pouco máis de dous metros de longo por un  e medio de ancho; 

Seguir lendo