“Paseos”

Práctica represiva levaba a cabo durante a guerra civil consistente en secuestrar á vítima (levala de «paseo») para posteriormente terminar coa súa vida nun sitio solitario ou de pouco tránsito, por exemplo, un escampado, abandonando o seu cadáver. Con frecuencia as vítimas eran detidas nos seus domicilios durante a noite. Tratouse por tanto, de execucións extraxudiciais. Similares foron as “sacas”, aínda que adoitaban practicarse desde as prisións. As persoas detidas eran sacadas en grupo dos cárceres e fusiladas durante o seu “translado” a outro centro.

10 de marzo morte de Amador e Daniel

O 10 de marzo 1972, a  policía franquista disparó contra una protesta sindical nos asteleiros de Bazán en  Ferrol, onde Amador Rey y Daniel Niebla, dous  responsables do comité local de  CCOO ( Comisions obreiras) ,daquela ilegal, foron mortos  pola policía e  feridos ducias de manifestantes e encarcelados numerosos membros do sindicato. O 10 de marzo conmemorase cada ano como o día da Clase obreira galega. .https://es.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADa_de_la_Clase_Obrera_Gallega#:~:text=Su%20origen%20est%C3%A1%20en%20el,resultaron%20heridos%20alrededor%20de%20medio

La represión -y pasión- de los Carabineros de la Costa da Morte

Por Luís Lamela

“Hace algunos años que un fisterrán de Corcubión, Raul Gómez Coiradas, puso en mis manos una serie de documentos y un texto escrito por uno de sus hijos, entre los que se encontraba una “Relación nominal del personal de Carabineros, que el 26 de julio último” -se refiere a 1936- “se fugaron por este puerto en los vapores ‘Santa Eulalia’ y ‘Santa Rosa’”.., un documento fechado en Muros el 10 de abril de 1937 y firmado por el comandante militar de los sublevados franquistas en dicha localidad.

En total aparecen 36 nombres de Carabineros fugados a la zona republicana desde el puerto de Muros, y en esa relación figuran varios de los que estaban destinados en localidades de la actual comarca de Fisterra: de Corcubión, Manuel Fernández Costa, Justo Gómez Vergés y Ricardo del Puerto Prada; de Muxía, Francisco Vivane Casas; de Fisterra, José García Magdaleno y de Cee, Felipe Vera Vera…

Seguir lendo

Pedro Morlán: Ascenso e derrota no país da Transición

pedro morlan (4)

Con menos de 20 anos xa fora golpeado, apresado e encarcerado na Coruña dos setenta. Moito sufrimento seguido que pasou factura ao rapaz do instituto de Monelos ( A Coruña) que era poeta e que cría na cultura. El cóntanolo:

A entrada na política

Naceu no 1957  en Oleiros (A Coruña). Incorporouse  ás Xuventudes Comunistas no momento en que o PC impón unha línea de masas para facer accesible o partido a moita xente. Era o ano 1971 e entra oficialmente con Era o ano 1971 e entra oficialmente con Luciano, Juana, Celsa, Abad ,  os seus compañeiros de clase.

Entrar nas Xuventudes  abriunos un montón de campos; liamos moitos libros políticos -ainda que era material prohibido-  de Ruedo ibérico, das editoriais de Buenos Aires… Pero tamén moitos textos poéticos de Miguel Hernández, Neruda, Cernuda, Lorca”, recorda. “Eu entrei no partido por Miguel Hernández porque para min era un exemplo en todo”, asegura. Había un batiburrillo entre política e literatura: “A min o que me emocionaba era a poesía. Facíamos tamén moitos actos culturales no instituto”. 

Seguir lendo

As mulleres dos presos

Conta Hernán Quijano ( seudónimo de Luís Seoane) as tristes circunstancias polas que pasaron as mulleres dos presos da Coruñae a súa heroicidade.

“Y así, cientos y cientos. Las mujeres de los presos, cuando iban por las mañanas a la cárcel a llevarles la comida, recibían aterradas la noticia de que el preso había sido puesto en libertad la noche antes. Invariablemente el cadáver aparecía aquella misma mañana.

Las mujeres de La Coruña enloquecidas de desesperación decidieron oponerse a que aquellos crímenes continuasen. Temblando por la vida de sus padres, hijos o hermanos que cada noche podían ser asesinados, resolvieron a la desesperada no separarse ni de día ni de noche de las puertas de la prisión y, efectivamente, dispuestas a que las matasen allí antes que alejarse, constituyeron una guardia patética en torno a la cárcel.

Los centinelas las rechazaban a culatazos, y los guardias se las llevaban de allí a rastras, pero ellas resistían heroicamente en aquel lugar, y por cada una que se llevaban detenida o que caía desfallecida, diez más venían a sustituirla.

Aquella vela trágica de las mujeres en torno a la cárcel durante la madrugada para impedir que los falangistas siguieran sometiendo sus asesinatos, fue uno de los episodios más horrendos del terror. No hubo manera de arrancarles de allí. Y consiguieron que a lo menos durante unas noches los falangistas no se atrevieran a sacar de la cárcel a sus víctimas.

Pero poco después el terror tomaba nuevas formas y los asesinatos seguían cometiéndose merced a más complicados expedientes”.

Extraído de: Hernán QUIJANO (Seudónimo de Luis Seoane) Galicia Mártir – Episodios del terror blanco en las provincias gallegas. Ediciones Neos, Buenos Aires, circa 1949  

Victor López Rodriguez, preso por axudar a un falecido

Víctor López Rodríguez naceu o 1 de marzo de 1910 en Lugo  era chófer  da Xefatura de Obras Públicas da de Lugo. En agosto de 1945, Víctor depositou nunha estrada ás aforas da cidade de Lugo o cadáver dun guerrilleiro que finara de morte natural escondido nunha casa particular, tratando de impedir represalias contra os donos da vivenda.

Segundo a peza separada número 9 da causa 75-46 Víctor tiña relación con Emilio Golás Rodríguez “O Villas”, e Pepe Vicente polo que se puxeran en contacto con el para que no coche oficial do que el era chófer recollese o corpo sen vida do “Picadillo” José Manuel B….za .

O 6 de febreiro de 1948  é condenado por rebelión militar xunto con  José Santiago Temprano “Henares”, da Coruña; Maximino Rodríguez Pérez “Maxi”, de Paradela ( Lugo) e  Manuel Rábade Rodríguez de O Pino (Cospeito) Lugo. Acusáronos de ter contacto co Partido Comunista e con partidas de guerrilleiros.

En Julio de 1947, Víctor López Rodríguez entra no cárcere de Lugo , incomunicado,  e pasa un mes antes de ser conducido á Prisión Provincial de A Coruña na que permanece dende agosto de 1947  ata abril  de 1948, no que  enfermo de bronquitis,  foi transladado ó penal de Burgos  onde permanece ata xaneiro do 1949.

Ata o 5 de maio de 1955 non é readmitido no seu posto de traballo como chófer na Xefatura de Obras Públicas de Lugo , tendo pasado 8 anos dende que se entregou e foi preso, sen poder percibir  salario nin  beneficios relacionados co seu posto de traballo.

Víctor López Rodríguez finou o 25 de decembro de 1979.

Fernando Miramontes: unha ollada de gavilán

O documental de Carlos A. Quirós, céntrase  na figura de Fernando Miramontes xa na etapa democrática, cando na coalición PCG-PSOE accede a política municipal ferrolá. Recolle un amplo abano de testemuñas, tanto traballadores do concello, coma camaradas da loita política e familiares, que recordan vivencias nas que destacan aspectos da súa personalidade e o seu traballo político.

Seguir lendo

José Taboada Crespo. Do cárcere ó mundo da ficción

De familia republicana. O seu pai Luis Taboada Montoto, nacido en Quiroga  (Lugo) queda viudo de María Crespo Neira pola gripe de 1918;  foi vivir a Coruña, alí foi elexido concelleiro republicano por Esquerda Republicana no Concello da Coruña, destinado como  inxenieiro de ferrocarriles a  Pamplona foi perseguido e encarcelado.

O seu tío Inocencio do Partido Republicano galego  foi asasiñado extraxudicialmente en Vigo o 13 de setembro de 1936 xunto con outros nove homes entre os que estaban os socialistas  Eugenio Arbones Castellanzuelo, Luis Bilbatúa Zubledía e o membro de Unión Republicana Segundo Echegaray García.

Jose Taboada Crespo nacera en 1917  e estaba afiliado ás Juventudes Socialistas.

Foi,  como tantos, preso  no cárcere da Coruña, na cela número 1 con outros sete reclusos. Foron longos  nove  meses.

Cuando tiñan lugar as sacas “armábanse” coas patas da mesa, armas que no foi necesario utilizar. Pasado o tempo sempre pensaban que ía haber un “canje” de prisioneros, que nunca tivo lugar. De noite lembraba  os terribles sons dos tiros dos que fusilaban no campo da rata.

Seguir lendo

Fernando Miramontes: Unha vida de militancia sindical e política

Naceu na Coruña en 1935, no barrio de San Pedro de Visma, dende os 10 anos a vida marchou vivir ó Ferrol onde traballou dende os 14 anos como escaiolista.

Foi un loitador    antifranquista dende os ámbitos sindical e político. Foi detido nove veces e sufriu toda a dureza da represión franquista. Estivo preso no carcere da Coruña 5 veces e a raíz dos sucesos de Ferrol de 1972 foi torturado salvaxemente pola policía “ata as portas da morte”.

“….a súa sensibilidade ante a inxustiza e os duros acontecementos da súa infancia o marcaron, acubillado sempre a carón das xentes máis humildes e solidarias, que formaban una esquerda aínda desestruturada, morna e clandestina. Todos estes feitos condicionaron a súa vida, en loita permanente pola igualdade social e a liberdade”. como se relata no libro “Biografías obreiras de Ferrol”

Seguir lendo

Esperando a condea a morte

si DSCF2515

Camilo de Dios foi preso en maio de 1949 e esperou  na cela dos condeados a morte.

“Na Coruña estiven ata setembro do 50. A vida no cárcere da Coruña era moi mala. Tivemos a sorte que estabamos condeados a morte e dábannos algo mellor de comer que aos outros. Dábannos unha racionciña mellor que aos outros. Os domingos dábannos un ovo frito con pataquiñas e iso xa era moito. Tiñan estipulado tres pesetas para cada preso,  para roupa, luz… Todos os gastos que ocasionaba no cárcere e comida, claro. O enfermo tiña sete e nós tiñamos a ración de enfermo. Pero pasábase moita fame e moito frío.”