
Interesante libro sobre os presos do Franquismo de Luís Puicercús

Interesante libro sobre os presos do Franquismo de Luís Puicercús

Estracto do libro “Diarios” de Syra Alonso onde describe os sufrimentos dos familiares no cárcere da Coruña, cando ía visitar ó seu home Francisco Miguel preso nos primiero meses do golpe de Estado do 1936.
“Arredor miña un grupo de mulleres, cuns rostros que amosan a miseria e as penas que sofren, ainda teñen forzas para me daren alento. Elas tamén esperan noticias dos que están presos. Quen sabe se os volverán ver!
De repente escóitanse uns berros deseperados que semellan paralizar o aire; non podo expresar a dor daquelas tres mulleres, unha anciá e dúas mozas, ante a palidez do soldado que, devolvéndolles o cesto do almorzo, anunciolles as malas novas con esta palabras: “Non , non están. Leváronnos ao mencer (…) A anciá, ante tan tremenda impresión , cae so chan e leva un bo golpe. Sangralle a cabeza e acode a xente protestando e botando berros de rebeldía que debían chegar ao corazón dos homes encarcerados. Os falanxistas mallan nunhas mulleres que non queren abandonar o lugar. Un siencio de morte flora no aire cando chega a ambulancia da Cruz Vermella. Os soldados collen nos seus brazo o corpo da anciá, que ten o peiro descuberto e a chambra empapada de sangue, e deposítano na ambulancia. Como puido sair o sol na mañán para iluminar esceas tan tráxicas?”
‘O silencio das sombras’ é o título do segundo capítulo da serie ‘LUZ, CINZA E PEDRA, Cartografía da memoria coruñesa’ a nova serie audiovisual producida e realizada por Nós Televisión co apoio do Concello da Coruña, dirixida por Iago Prada e coa participación de asociacións e persoas que traballan pola recuperación da memoria da cidade.é o título do segundo capítulo da serie ‘LUZ, CINZA E PEDRA, Cartografía da memoria coruñesa’ serie audiovisual producida e realizada por Nós Televisión.
No audiovisual fala da represión , do cárcere e do campo da rata.

“El 20 de enero de 2006 fallece Manuela del Arcos Palacios, “Manolita del Arco”, la mujer que pasó más tiempo, de forma ininterrumpida, encarcelada por el franquismo, 19 años.
Desde joven, mientras estudio el bachillerato se incorporo a la Fundación Universitaria Escolar, al Socorro Rojo Internacional y a la Agrupación Mujeres Antifascistas.
Al entrar los sublevados a Madrid y sabiéndose perseguida decide trasladarse al País Vasco, ella era natural de Bilbao permaneciendo huida durante un año y medio. Detenida en La Coruña es trasladada a la cárcel de Ventas, desde ese momento, empieza a pasar por un carrusel de cárceles por toda España.
Seguir lendo
Estracto do libro “Diarios” de Syra Alonso onde describe o horror do cárcere da Coruña cando ía visitar ó seu home Francisco Miguel preso nos primiero meses do golpe de Estado do 1936.
“Ainda que Miguel parecía nos meus ollos tranquilo e sorrindo, non por eso ignoraba o perigro que o amenazaba. Ainda que me ocultar as crueis noite do cárcere, ben sabía eu o que alí acontecía: sacaban aos presos, que aparecían despois desfeitos a golpes de fusil ou cribados a tiros nos montes. Nas cunetas, á beira dos ríos e na praias as mulleres recoñecían o pai, o irmán , o esposo, o fillo. Houbo días en que me abaneaban as pernas cando subía as escaleira do cárcere ao escoitar o afrixido pranto das mulleres que non atopaban alí os seus fillos; escenas horríbeis que presenciaron os meus ollos e que hoxe a pluma se resiste a narrar”
Artigo de Inés García Rábade para PUBLICO
“Frío, miseria, hambre, humillación, palos y más palos”. Habla Octavio García Hernández. Nos remontamos a 2004, a una entrevista para El País, en la que, por primera vez en casi tres décadas de democracia, un superviviente de la Colonia Agrícola Penitenciaria de Tefía, en Fuerteventura, cuenta lo que vivió al otro lado de los muros del penal. No es cualquier superviviente. A Octavio no le condenaron por su militancia política, ni por un delito menor. A Octavio le condenaron, simple y llanamente, por ser “maricón”, término despectivo con el que se les llamaba en aquella época.
Ocurrió en 1954, quince años después de la derrota republicana en la Guerra Civil, con Franco ya establecido en el poder. “El Gobierno se dijo: Vamos a limpiar de maricones Las Palmas“, denunciaba Octavio, fallecido en 2018, en esa primera confesión pública. Las Palmas, Canarias y toda España. Una limpieza que el régimen orquestó a través de un engranaje legislativo y jurídico con el que institucionalizó la persecución y represión de “invertidos”. A partir de una pieza clave: la Ley de Vagos y Maleantes.
“La norma se aprobó en realidad en el 33, durante la Segunda República”, apunta Víctor Ramírez, activista e investigador de la memoria del colectivo LGBTIQ+. “Lo que hizo fue establecer una serie de mecanismos de control para todas aquellas personas que, de alguna forma, se salían de los márgenes de la sociedad”, continúa el escritor de Peligrosas y Revolucionarias (Ediciones Tamaimos, 2019). Mendigos, toxicómanos, jugadores, proxenetas, delincuentes habituales… Un cajón de sastre para castigar, sin miramientos, la marginalidad. Para limpiar las calles.
Seguir lendoArtigo de Xosé Manuel Suárez Martínez, presentado no congreso de Narón sobre as condicións de vida nos campos de prisioneiros e Galicia durante os anos da guerra de España.
“……..En Galicia erguéronse campos seguindo a maioría unha localización costeira, para aproveitar o transporte marítimo; así, ademais de en Ferrol, Cedeira e A Guarda –como xa vimos–, funcionaron instalacións presidiarias en Betanzos (nunha vella fábrica de coiros), Muros (de setembro a novembro de 1937), Rianxo, Padrón, A Pobra do Caramiñal, no antigo lazareto da Illa de San Simón (Redondela), no mosteiro de Oia, no cuartel de Figueirido (Pontevedra), e aparte destas instalacións en edificios
improvisados para realizar a función de clasificación, funcionaron cárceres para presos políticos nas capitais provinciais, en Vigo, Monforte de Lemos, Tui, Oseira (con dous centos de presos en 1937 encerrados no mosteiro) e Celanova, este no convento de San Salvador, no centro da vila, para desconxestionar a prisión de
Ourense.
Os campos de concentración serviron como primeiro acollemento de presos de guerra, eran un filtro para identificar ós presos e clasificalos en cinco categorías en función da súa “perigosidade” ……………………….”
Artigo do profesor Domingo Rodríguez Teijeiro sobre os recintos penitenciarios en Ouresne. Presentado no congreso de Narón.
“Unha primeira cuestión a ter en consideración para achegarnos á articulación do sistema penitenciario franquista é a existencia, como ocorre na totalidade do proceso represivo, de dous períodos ben diferenciados. O primeiro deles, o que se coñece como “o terror quente”, estenderíase o longo de toda a fase de golpe de estado que iría dende o 18 de xullo ata finais de 1936 cando, despois de fracasar a ofensiva sobre Madrid, comeza a impoñerse entre os sublevados a perspectiva dunha longa guerra. Evidentemente, esta primeira fase céntrase xeográficamente naquelas zonas do territorio onde os golpistas se fan co poder
dende os primeiros momentos ou ben aquelas outras que son conquistadas rapidamente. Neste espacio asístese a un proceso de atomización e provincialización da administración e, no tocante ó proceso represivo, este adquire un carácter “local” ou, o que é o mesmo, van ser aquelas persoas afíns ós sublevados as que en cada cidade, vila ou pobo, procedan á identificación e represión dos desafectos, agora ben, sempre baixo o control e dirección da máxima autoridade militar provincial……..”

“Os irmáns da Lexía” obreiros, deportistas e militantes das xuventudes socialistas
En primeiro termo, á esquerda, Pepín García. Detrás, con abrigo, France, marchando aó Gobierno Civil a pedir armas. A Coruña, xullo de 1936
Bebel, France e Jaurés, irmáns pequenos de Pepín, foron capturados polos franquistas poucos días despois do golpe de estado de 1936. Os dous primeros caeron fusilados no Campo da Rata da Coruña
Fonte: eldiario.es

O pasado mércores 26 de novembro do 2025 , asistiamos á estrea oficial de “Luz, Pedra e Cinza”, un documental producido por Nós Televisión e apoiado polo Concello da Coruña no que se facía un percorrido polos espazos da nosa cidade que o goberno local ha solicitado para o seu nomeamento como lugares de memoria (península de Punta Herminia e cárcere da Torre, casa museo Casares Quiroga e a casa Cornide). Cando nos entrevistaron para falar do penal, comentamos que antes do actual cárcere da Torre, o presidio coruñés, atopábase no Parrote, nun edificio antigo e en moi mal estado, alonxado dos modernos postulados de Concepción Arenal -moi de actualidade na época- ao que os coruñeses daquela época tiñan autentico noxo, e non, non é unha esaxeración.
Seguir lendo
Debe estar conectado para enviar un comentario.