“Na cadea había unhas condicións moi boas para os presos políticos, era o fruto dos compañeiros que tiñan pasado por aí como Julio Aneiros ou Rafael Pillado, coas súas reivindicacións e folgas de fame”.
José María Freire Piñeiro, preso no ano 1974
Compañeiros
“Estiven dous meses en prisión , estba tamén Ignacio Toxo e Alfonso Tellado, tamén dos mayores o vello Rabina de Mugardos, anarquista de toda a vida, o vello Pillado e o meu pai, Loureiro, co que compartín presidio e que me protexía”
Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972
De: BLANCO CARBALLO, Antonio: Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012.
Os homes presos e a familia sobrevivindo
Cando levaron detido ó seu home, Maria quedou de súpeto soa á fronte da familia, nunha situación económica que a desbordaba: “para min foi destrozarme a vida, chorar moitas bagoas día a día pero tiña que vivir para cinco fillos e traballar en todo que se se poñía por diante”. Traballou cosendo, na terra, criaba animais, ía mariscar e de criada. Tamén lle axudaban amigos do marido.
María Beceiro Veiga
muller de José Caride Pintos, sindicalista, preso no ano 1972
De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..
Carta de Manuel Rodríguez á familia
Manolo Rodríguez era membro do P.C. e abogado laboralista. Defendía a obreros e estudiantes nos anos de finais do Franquismo ; perseguido durante todo ese tempo e foi preso. Esta carta foi escrita o día 21 de marzo de 1972 desde o cárcere da Coruña.
“El san Benito tiene para mi mucho significado: era el santo del abuelo: de quien aprendí a ser justo, honrado y me infundió la obligación de dedicarme a ayudar a los demás, sobre todo a los más necesitados. Si hoy viviera estaría seguramente aquí también (…) el que yo esté en la cárcel por los motivos que estoy, no debe entristeceros, por el contrario (..) A mamá no le entristece mi encarcelamiento, porque conoce mejor que nadie la altura de miras de mis actuaciones, el desinterés, y, por qué no decirlo, la honradez de las mismas”
de Antonio BLANCO CARBALLO: Biografías obreras de Ferrol. Fundación 10 de marzo. Santiago 2012
Un pardal
Un suceso simple pode ser unha alegría
“Unha tarde, perto do serán, vin un fato de compañeiros que estaban parados fitando para o tellado do alpendre que había ao longo da parede; achegueime ó grupo e poiden ver de qué se trataba; alí enriba do cuberto había unha parella de pardales que estaba cumprindo co mandato da natureza para que non se extinga a especie. Este feito tíñamolo visto moitras veces sin lle dar importancia; máis aquí para nós tiña un siñificado especial; era como un mensaxe esotérico para as nosas arelas sensuales..”
Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.
Ó lonxe o ruido da fábrica de armas
“Os días facíanse longos e as noites mías longa ainda. As nosas vidas xa non tiñan esa sensación acongojada da espera, tiñan máis ben a apatía da renunciación, pois morriamos pouco a pouco aplastados pola certeza da derrota (…) Ibase a noite e non levaba nada de nós; ficamos con aquello que ninguén nos pudo quitar: os sentimentos.: Chegou o día i escoltábamos a chegar os ruidos lonxanos da cidade que bulía e desgoraba; os centinelas seguían berrando Alerta! par despertar os noso pensamentos amornados; os ta-ta-ta-ta-ta… das ametralladoras que os da fábrica de armas estaban probando para que quedaran ben axeitadas, ouvíase perto de nós como unha diana que nos regalaban pra que nonos esquencéramos dos irmáns que as devanditas armas iban a matar”
Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicions do Castro. Sada
Documento histórico dun fusilamento
Esta fotografía é un documento histórico. O fotógrafo Pepe Sáez, de Ribadeo, era no ano 1936 soldado e centinela do polvorín. Alí xunto ó mar, no campo da rata e na garita, observou o terrible espectáculo dun dos fusilamentos. Fixo a fotografía e realizou tamén un plano.
Era o 23 de octubro de 1936, estaban sendo fusilados oito reclutas do Reximento de Infantería da cidade, acusados de sublevación militar. Os oito eran coruñeses: Antonio Barreiro Méndez , Manuel Ferreiro Novo, Juan González Horta, Luis López Gómez, Fernando Negreira Sánchez, Luis Neira Suárez, Manuel Obelleiro Meijide e Manuel Seoane Díaz.
Plano da execución (Revista Latina de Comunicación Social, 2010)
Recolle este suceso María Torres no seu blog búscame en el ciclo de la vida e transcibímolo íntegro a continuación:
No patio
“Os ruidos das pisadas do camiñar paseniño, con zocos e madreñas ouvíase como si arrastráramos cadeas; eu pensaba que os espritos de outros presos que por alí pasaban iban na nosa compaña co andar silandeiro e blasfemias apagadas nos seus hirtos beizos. Nós eramos os esclavos irredentos coa rebeldía maguada sufrindo un ultraxe inútil.. que nos roía por dentro afondando a espranza dun mañán incerto”
Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.
Estampa e perfiles do patio
Neste interesante e inédito poema de 1937 Quintás Goyanes vai describindo a diferentes compañeiros de presidio: Gascón, Alvareda, Boadella, Jordi Tell, Domingo Quiroga, Benigno Araujo e Taracido.
Diciembre en la cárcel,/-bajos soportales/ un viento que corta,/ni rastro de sol.
Sólo el optimismo/que anida en los pechos, hace que en el patio,/haya algún calor.
En grupos los presos/discurren tranquilos; discuten a veces,/charlan sin cesar.
Llegó la noticia.../se juntan los grupos y la algarabía/crece más y mas. El grupo babilónico/y multiparlante da a un rincón del patio/curiosa expresión.
Carta a mis nietos: El culto a la violencia
Escrito de Arturo Taracido Veira no que aboga polo pacifismo. Foi escrita nos últimos anos do franquismo e publicada na revista Almacén
El culto a la violencia
De unos años a esta parte, querido Heliodoro, se viene pregonando, como culminación y consagración de una práctica victoriosa, el culto a la violencia. Se arguyen en su favor —signo jubilar de estos tiempos— y se emplea como catapulta contra los contradictores potenciales o declarados, el argumento de que la violencia es también arma usual de los poderes constituídos.
No te dejes engañar. El culto a la violencia es uno de tantos pasos atrás que se marcan en los vaivenes humanos del camino de la civilización. Suponen en ella siempre un retroceso, cualquiera que sea el nombre glorioso que ostente como rótulo o el aparente bien que se le señale como fin.
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.