Republicanos coruñeses ano 1932

taracido e outros ano 1932

Loitaban polo Federalismo, Laicismo, Igualdade de oportunidades e a Cultura. O ano 1936 fracturou todas estas arelas. Casi todos foron represaliados.

Nicolás Miguez Miguez, Nicolás Vidal Ojén, Juan Wonenburger Varela, Arturo Taracido Veira, Eugenio Salgado Caamaño, García Gabella, Periodista del Noroeste “Atalaya”, Alfredo Somoza, César, Alvaro Cebreiro, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro, Enrique Dopazo, Federico Zamora, Lino Molina Platas, Cesáreo Fernández Juega, Demetrio Díaz Varela.

(fotografía  familia Taracido)

 

 

Arturo Taracido Veira

Arturo Taracido Veira : A dignidade

JORGE GUILLERMO TELL debuxo Arturo Taracido na cadea   (anos 30) MdL

Importante personaxe du mundo republicano coruñés, participante en casi todos os eventos culturais e políticos do seu momento. Impulsor da ORGA, firmante do pacto de Lestrove, membro da Irmandade da Fala, masón, presidente do Casino republicano, concelleiro, e teniente alcalde. Salvou a vida pero paso anos en presidio e confinamentos. “Nunca falou cosas tristes á familia”.

Naceu nunha familia moi humilde, sempre tivo interés pola cultura e asistía aun colexio ” de cegos e e nenos probes”no que pagaba unha peseta. Ós doce anos empezou  traballar  de mandadeiro no almacén Le beau Marchais na rúa Real e á vez aestudiaba polas noites. O traballo era moi  duro: traballábase dez horas diarias sen descanso dominical. A pesar de todo conseguíu estudar Comercio polas noites onde con  vintasete anos pasou a ser profesor na Escola.

Tamén gañou a oposición a funcionario municipal  pero decidíu deixalo e  marchar á rúa  Senra a traballar de contable nunha fábrica de zapatos.

No ano 1925 con trinta e oito anos entra a traballar en Laboratorios Orzán onde acaba sendo xerente e socio.

Seguir lendo

“Última voluntad”

IMGP3615

Impresionante historia que nos conta Eduardo Galeano de Bebel García, un dos irmáns “da lejía”, xogador do Deportivo.

La Coruña, verano de 1936: Bebel García muere fusilado.

Bebel es zurdo para jugar y para pensar.

En el estadio, se pone la camiseta del Depor.

A la salida del estadio, se pone la camiseta de la Juventud Socialista.

Once días después del cuartelazo de Franco, cuando acaba de cumplir veintidós años, enfrenta el pelotón de fusilamiento:

—Un momento —manda.

Y los soldados, gallegos como él, futboleros como él, obedecen.

Entonces Bebel se desabrocha la bragueta, lentamente, botón tras botón, y de cara al pelotón echa una larga meada.

Después, se abrocha la bragueta:

—Ahora sí.

Eduardo Galeano “Espejos, una historia casi universal”

Cantiga nova que se chama cadea

15779335189_426295893c_b.

Poema do poeta Lorenzo Varela feito no ano 1970 adicado ó tamén escritor Xosé Luis Méndez Ferrín preso

                                                      A Xosé Luís Méndez Ferrín, na gaiola.

Esta é a cantiga nova que se chama cadea,
pois xa non hai ribeiras pras cantigas de amor.

Están os corazós nas cárceres, meu bén,
encadeados beizos,
ollos encadeados,
as longas cordas do terror abranguen
feixes de labradores, mariñeiros, xograres,
estudantes, obreiros, artesáns,
cregos do Papa Xoan,
rapazas que procraman a alborada do mundo.
Anda en canles de aceiro a sangue dos
irmáns,
e polos catro cantos, amurada,
asoballada, cuspida,
esnaquizada,
a libertade.
A libertade, amor, a libertade,
ise verdor perene que nin na morte morre.

Esta é a cantiga nova que se chama prisión,
meu bén, meu doce bén,
meu amor.
Bulen fanadas maos riscando as pedras,
garaballando un nome de muller,
un nome de montaña,
un nome de veleiro,
o nome dun menino non nascido,
unha data,
unha cruz,
unha pomba en cadea que se chama Galicia.

Seguir lendo

En recuerdo de mi abuelo Alfredo Suárez Ferrín el último alcalde republicano de A Coruña

IMG_20151122_133453

Texto de Alfredo Suárez,neto de Alfredo Suárez Ferrín alcalde fusilado no campo da Rata, e  lido en honor ó seu abó na presentación do blog Memoria do Cárcere.

Soy nieto de Alfredo Suarez Ferrín y me siento orgulloso de serlo. Estoy aquí por ese motivo, y para contar parte de la historia de mi familia.

La familia se componía del matrimonio formado por Alfredo Suarez Ferrín y Sofía Chacón Winter. Tenían tres hijos: Elisa, Sofía y Luis. Vivian en la calle Riego de Agua de A Coruña. En el año 1.936, Alfredo tenía 54 años, Sofía 52, Elisa 24, Sofía 22 y Luis 20-

suarez ferrin LA VOZ DE GALICIA 31 ag 2006

 

A mi abuelo lo detuvieron el 21 de Julio, fue juzgado por un tribunal militar y ejecutado por fusilamiento el 31 de Agosto.

Seguir lendo

Jose Humberto Baena

O último fusilado do Franquismo

baena

José Humberto Baena Alonso, naceu en Vigo 1950 e morreu fusilado por consello de guerra o 27 de setembro de 1975  un mes antes da morte do dictador Franco nun proceso cheo de irregularidades.

Nunca se reparou esa inxusticia.

Naceu nunha familia obreira de Vigo e eran tres irmáns. A familia axudou para que pudera facer unha carreira e marcho á Universidade de Santiago. Alí matricúlase na carreira de Filosofía e Letras.

No 1970, no primeiro ano de universidade foi detido por  facer unha sentada diante  da Facultade. O cargo era participar nunha manifestación ilegal.

Detiverons a máis de 100 mozos. A Baena non o colleron nun principio pero despois a policía foi preguntando ós detidos e  un a un foron decindo os nomes dos demáis. José Humberto marcha Vigo e fórono buscar a casa . A policía  dixeralle ó pai que o levaban a declarar na comisaría pero na realidade as “declaracións” foron paus, torturas e golpes salvaxes. na comisaria de Vigo e depois na de Santiago.

Despois foi levado ó carcere de Coruña con outros compañeiros de facultade onde  permaneceu un mes.

Seguir lendo

desde Carabanchel

images

Unha das cartas que Jose Humberto Baena envía  desde o cárcere antes de ser fusilado en setembro de 1975. Reflexiona sobre a súa vida. Tiña 25 anos.

“..Galicia sigue siendo la zona de España con la renta más baja, con una pobreza enorme y en donde  la mayoría de los gallegos se ven obligados a trabajar en unas condiciones de salarios miserables, de toxicidad en la fábrica. Nos vemos casi como en una esclavitud: tan pronto haces una menor propuesta te despiden. Esto no pasa solo allá, en Galicia, sino también pasa aquí,( 1) pero más allí debido a la escasez de trabajo  que es mayor que en otras ciudades. Estos problemas yo los conozco desde antes de empezar a estudiar. Hice estudios de Bachillerato superior y he empezado la carrera de filosofía con dinero que me mandaban unos parientes pues mis padres no tienen dinero para pagarme eso. Pero durante el primer curso de Filosofía por participar en unas manifestaciones estudiantiles que había en Santiago en el año setenta, fui detenido y juzgado por el TOP y expedientado. Las manifestaciones eran por motivos estudiantiles y por desacuerdo con el rector de la facultad de Filosofía y Letras, sobre todo en la manera de dirigir el centro que era de un carácter completamente fascista. Las peticiones eran de una mayor participación democrática. Peticiones que aun se siguen haciendo.

En este proceso salí absuelto. Era el año 1972 porque tardaron dos años en hacer juicio. Estuve un mes en la cárcel, estuve en las comisarías de Vigo y Santiago y en la cárcel provincial de la Coruña. En aquella época empecé a tener inquietudes políticas que eran sólo unas inquietudes democráticas  y que luego empecé a politizarlas en contacto con la vida. No sólo con los compañeros de la Universidad sino con mi familia que es pobre, con mis vecinos que son todos obreros en contacto con la realidad que vivía.

Seguir lendo

Recordo do alcalde

SI SC03672 - copia

Ana María Alvajar López Jean, filla de César Alvajar e Amparo López Jean familia emblemática da sociedade coruñesa e significativos republicanos, O pai César foi quen proclamou a República na Coruña e a nai era líder da Agrupación Republicana de Mujeres. Nun dos capítulo do seu  libro de memorias : Soltando Lastre en edicións do Castro, Ana María describe  estos momentos de horror na cidade:

En las cenas de gala que organizaba la Sociedad Filarmónica después de los conciertos que ofrecía su propia orquesta, mi compañero de mesa era el alcalde  de la ciudad D. Alfredo Suárez  Ferrín. Yo era una niña y no sabía que ese era un puesto de honor. Callada, con la timidez propia de mi edad y temperamento, aceptaba seriecita las atenciones de nuestro alcalde, que al final de la cena, campechano bebía siempre el champán que yo no tocaba  y cambiaba por un vaso de leche. Recuero, aun hoy, su afectuosidad  y su amable y bondadosa sonrisa….

Era amigo de mi padre y personaje familiar para mi. Por eso aquella mañana, iba yo mezclada en la riada de gente que caminaba por la carretera de la Torre para visitar a los que allí estaban : Entre ellos, el señor Suárez Ferrín merecía esta prueba de mi afecto. Pasábamos frente al campo de la Rata y un pequeño grupo se desvió curioso. Yo con ellos. Sobre la tierra seis manchas de sangre indicaban el sitio  donde otros tantos hombres habían sido fusilados aquella mañana. Un poco más allá, otros seis manchones daban cuenta de otras tantas muertes. Alguién removió con el pié unos trozos de masa encefálica. Seguir lendo