Carta de José Humberto Baena ós seus pais antes da execución o 27 de setembro de 1975

jose-humberto-baena-foto

Jose Humberto Baena foi executado  xunto con  Ángel Otaegi Etxebarria, Juan Paredes Manot (Txiki), José Luis Sánchez-Bravo e Ramón García Sanz nun xuicio sumarísimo cheo de irregularidades e despois de obter confesión de culpabilide mediante torturas.O Réxime seguíu matando ata o último momento. 

O mundo enteiro volveuse contra estas mortes inxustas

Papá, mamá:

Me ejecutarán mañana de mañana.

Quiero daros ánimos. Pensad que yo muero pero que la vida sigue.

Recuerdo que en tu última visita, papá, me habías dicho que fuese valiente, como un buen gallego. Lo he sido, te lo aseguro. Cuando me fusilen mañana pediré que no me tapen los ojos, para ver la muerte de frente.

Siento tener que dejaros. Lo siento por vosotros que sois viejos y sé que me queréis mucho, como yo os quiero. No por mí. Pero tenéis que consolaros pensando que tenéis muchos hijos, que todo el pueblo es vuestro hijo, al menos yo así os lo pido.

¿Recordáis lo que dije en el juicio? Que mi muerte sea la última que dicte un tribunal militar. Ese era mi deseo. Pero tengo la seguridad de que habrá muchos más. ¡Mala suerte!

¡Cuánto siento morir sin poder daros ni siquiera mi último abrazo! Pero no os preocupéis, cada vez que abracéis a Fernando, el niño de Mary, o a Manolo haceros a la idea de que yo continúo en ellos.

Además, yo estaré siempre con vosotros, os lo aseguro.

Una semana más y cumpliría 25 años. Muero joven pero estoy contento y convencido.

Haced todo lo posible para llevarme a Vigo.

Como los nichos de la familia están ocupados, enterradme, si podéis, en el cementerio civil, al lado de la tumba de Ricardo Mella.

Nada más. Un abrazo muy fuerte, el último.

Adiós papá, adiós mamá.

Vuestro hijo:

José Humberto

 

Comida e fame

“Pásábamolo moi mal. A comida era pésima. Díxose que entre os tres mil presos que había, morría, como promedio, un por dia, de fame.  Eu seguía tendo sempre algunha axuda da casa, e ata dos veciños. Miña irmá Pepita de cote aparecía con algo que non deixei nunca, de compartir con demáis presos”

Francisco Rey Balbís “Moncho” preso no cárcere de A Coruña desde o ano 1941 ata o 1945

en Xosé Neira Vilas Guerrilleiros Ediciós do Castro. 1991

Francisco Prego Campos, de Izquierda Republicana

francisco-prego-campos-abc-condena

Naceu en  A Coruña en 1891. Foi funcionario municipal e xefe de negociado no concello de A Coruña .

Desde moi novo militou no republicanismo, en Izquierda republicana, e foi socio activo do  “Casino Republicano” da cidade.

Despois do golpe de xulio de 1936,  foi detido o dia 27  xunto ó diputado Manuel Guzmán García de quen era secretario particular. Foi  condeado a morte con él e máis co alcalde Suárez Ferrín, Joaquín Martín Martinez, secretario do concello, e os líderes do  PSOE, Maseda e Mazariegos.

rata

Foron  fusilados no  campo da  Rata o 31 de Agosto de 1936.

Despois de morto a familia tivo que facer frente a unha multa de tres millons de pesetas . As dúas familias, a de Prego e a de Guzmán perderon o su marido e pai e tamén as pertenzas.

No cárcere escribíu unha triste carta onde mostraba a inxusticia que se cometía cun home honrado.

LAMELA GARCÍA , L. : Estampas de Injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión. Edicións do Castro. 2005.
http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2003/05/03/1650947.shtml

Xosé Queiruga Allegue, mariñeiro e cenetista

album-abuelos-jose-maruja-021c

Era mariñeiro de Porto do Son. En 1931, como outros moitos mariñeiros galegos, escomeza a traballar en Pesquerías e Secaderos de Bacalao de España (PYSBE), no porto de Pasaia. Inmediatamente logo de ter coñecemento do golpe militar, o mesmo 18 de xullo de 1936, malia estar recentemente operado dunha hernia e aínda con puntos, pide a alta voluntaria no hospital San José de San Sebastián para ir á fronte e defender á República loitando coa CNT, sindicato ao que se afiliara anos atrás en Porto do Son.

A principios de agosto de 1936, estando no  frente de Bilbao, o Lehendakari Aguirre mostra recelos hacia a CNT polo que Xosé Queiruga decide incorporarse ó frente republicano de Asturias en setembro de 1936 ata que cae en octubre de 1937. Foi  agochado en Xixón pero detido xunto a nove máis en xaneiro de 1938 cando intentaba fuxir en barco á zona republicana: Alfredo López Rodríguez, Bernardo Rodríguez Rubio, Julio Fernández López, Raimundo Vigil Alonso, Modesto Lamelas Martínez Pérez, Manuel Reiris Servia e  Antonio Santamaría Cancio.

Foi  torturado e xuzgado no  Ferrol e condeado por  “rebelión militar”.

album-abuelos-jose-maruja-015e

Durante un tempo estivo  no penal asturiano de Cerillero.

Ingresou no cárcere de A Coruña no ano 1938 onde estivo preso ata novembre de 1942, tras varias reduccions de pena.

Seguir lendo

Tamén se pasaba mal

TODOS A  LA CARCEL

“ A pesar do ambiente de camaradería que había na cadea entre os presos políticos, había quen o pasaba mal e caía en proceso depresivo. Cando había visitas, todo o mundo pretendía estar alegre pero ó final acabas jodido e ademáis non todo recibían o memo apoio das familias, era una situción moi complicada”

Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972

De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012.

Andrés García Ferreiro

img322

“No puede creer el que suscribe que se inmole al amparo de un fallo judicial dado por consecuencia de un sumario instruido con notoria pasión a un padre de familia con tres hijos de 9,8 y 7 años que los dejará en el mayor desamparo ya que a pesar de haber trabajado toda la vida y de haber tenido una vida modesta y ordenada no alcanzó la dicha de ver asegurada su porvenir, única ilusión de su vida”.

Extracto da defensa realizada por el na causa do 23 de Octubre de 1936

Naceu na Coruña na praza de María Pita, estudou en Santiago a carreira de Dereito como o seu pai e o seu abó que eran notarios, rematada la carreira vai a Manzaneda (Ourense) destinado como secretario do Concello, despois vai a  Lugo onde se establece como avogado e despois é nomeado secretario de concello de Ortigueira en 1932.

Era activo republicano e pertencía á masonería.

En marzo de 1936 Andrés García Ferreiro é chamado a Vimianzo coa nova corporación municipal republicana de tendencia azañista, e   tal como nos conta Luís Lamela no seu libro Crónica dunha represión en la costa da Morte, fora destituído o secretario do anterior concello por fraudes reiterados e é nomeado Andrés García Ferreiro.

Entre outros cambios, no municipio iníciase o expediente de expropiación do castelo, chamado Torres de Martelo, antiga demanda local.

Co alzamento en armas dos militares, en todos os municipios creáronse os comités de defensa da República. En Vimianzo estivo formado polos irmáns Andrés e José Alborés Gándara (alcalde de Vimianzo), o propio Andrés García Ferreiro, Alejandro García Lema e Francisco Lamela Reino.

Seguir lendo