“Os ruidos das pisadas do camiñar paseniño, con zocos e madreñas ouvíase como si arrastráramos cadeas; eu pensaba que os espritos de outros presos que por alí pasaban iban na nosa compaña co andar silandeiro e blasfemias apagadas nos seus hirtos beizos. Nós eramos os esclavos irredentos coa rebeldía maguada sufrindo un ultraxe inútil.. que nos roía por dentro afondando a espranza dun mañán incerto”
No cárcere
Estampa e perfiles do patio
Neste interesante e inédito poema de 1937 Quintás Goyanes vai describindo a diferentes compañeiros de presidio: Gascón, Alvareda, Boadella, Jordi Tell, Domingo Quiroga, Benigno Araujo e Taracido.

![]()
Diciembre en la cárcel,/-bajos soportales/ un viento que corta,/ni rastro de sol.
Sólo el optimismo/que anida en los pechos, hace que en el patio,/haya algún calor.
En grupos los presos/discurren tranquilos; discuten a veces,/charlan sin cesar.
Llegó la noticia.../se juntan los grupos y la algarabía/crece más y mas. El grupo babilónico/y multiparlante da a un rincón del patio/curiosa expresión.
Carta a mis nietos: El culto a la violencia
Escrito de Arturo Taracido Veira no que aboga polo pacifismo. Foi escrita nos últimos anos do franquismo e publicada na revista Almacén
El culto a la violencia
De unos años a esta parte, querido Heliodoro, se viene pregonando, como culminación y consagración de una práctica victoriosa, el culto a la violencia. Se arguyen en su favor —signo jubilar de estos tiempos— y se emplea como catapulta contra los contradictores potenciales o declarados, el argumento de que la violencia es también arma usual de los poderes constituídos.
No te dejes engañar. El culto a la violencia es uno de tantos pasos atrás que se marcan en los vaivenes humanos del camino de la civilización. Suponen en ella siempre un retroceso, cualquiera que sea el nombre glorioso que ostente como rótulo o el aparente bien que se le señale como fin.
Cartas ao meu afillado
Dous exemplos de textos escritos por Arturo Taracido Veira en A Nosa Terra, no ano 1924 cunha reflexión sobre a moral privada dos políticos e a importancia da cultura.

desde Carabanchel

Unha das cartas que Jose Humberto Baena envía desde o cárcere antes de ser fusilado en setembro de 1975. Reflexiona sobre a súa vida. Tiña 25 anos.
“..Galicia sigue siendo la zona de España con la renta más baja, con una pobreza enorme y en donde la mayoría de los gallegos se ven obligados a trabajar en unas condiciones de salarios miserables, de toxicidad en la fábrica. Nos vemos casi como en una esclavitud: tan pronto haces una menor propuesta te despiden. Esto no pasa solo allá, en Galicia, sino también pasa aquí,( 1) pero más allí debido a la escasez de trabajo que es mayor que en otras ciudades. Estos problemas yo los conozco desde antes de empezar a estudiar. Hice estudios de Bachillerato superior y he empezado la carrera de filosofía con dinero que me mandaban unos parientes pues mis padres no tienen dinero para pagarme eso. Pero durante el primer curso de Filosofía por participar en unas manifestaciones estudiantiles que había en Santiago en el año setenta, fui detenido y juzgado por el TOP y expedientado. Las manifestaciones eran por motivos estudiantiles y por desacuerdo con el rector de la facultad de Filosofía y Letras, sobre todo en la manera de dirigir el centro que era de un carácter completamente fascista. Las peticiones eran de una mayor participación democrática. Peticiones que aun se siguen haciendo.
En este proceso salí absuelto. Era el año 1972 porque tardaron dos años en hacer juicio. Estuve un mes en la cárcel, estuve en las comisarías de Vigo y Santiago y en la cárcel provincial de la Coruña. En aquella época empecé a tener inquietudes políticas que eran sólo unas inquietudes democráticas y que luego empecé a politizarlas en contacto con la vida. No sólo con los compañeros de la Universidad sino con mi familia que es pobre, con mis vecinos que son todos obreros en contacto con la realidad que vivía.
No patio charlando

Este debuxo no cárcere da Coruña foi feito polo arquitecto e debuxante Jordi Tell. Están no patio A. Quintás Goyanes, Benigno Araujo, Arturo Taracido e Domingo Quiroga. Era o ano 1937.
(atención da familia Taracido)
Un gorrión
Un paxaro ilumina a estadía do presos.
“Lo más interesante ha sido una cría de gorrión que cayó en el patio, a la que su madre putativa estuvo intentando sacar de allí durante tres días. Nosotros mimamos a la cría a base de pan y agua, hasta que pudo volar. Allí nos tenías a 25 tíos, sentados en el suelo, contemplando, como tontos, los revoloteos del gorrión que, por la noche, dormía en la despensa”.
Jose Torregrosa, preso no 1972
https://josetorregrosa.wordpress.com/2012/07/01/cartas-desde-mi-celda-15/
autor da foto: Faustino Rodríguez
Xente que había no cárcere
No ano 1973 Leonardo Dopico foi detido pola Brigada Político Social en Ferrol e ingresou no cárcere da Coruña, alí reencontrouse con Bernado Bastida, o vello Loureiro, Rafa Pillado e Julio Aneiros. “estabamos en celas individuais pero como Julio Aneiros sufría mareos, secuelas do balazo no pulmón, pedímoslle ó director que nos deixase meter outra cama para que non estivese só e accedeu. A inmensa maioría de presos eran do Partido Comunista(PC). Tamén había un do Movemento Comunista (MC) e dous estudiantes de Ferrol de Liga Comunista Revolucionaria (LCR). A monotonía do cárcere paliábase coas informacións que Rafael Pillado conseguía a través dunha pequena radio, escoitando a Radio Pirenaica. O avogado laboralista Rafael Bárez tamén os informaba dos acontecementos cando ía visitarlles, e en ocasións, os avogados pasaban documentos nunha carteira de doble fondo”.
Leonardo Dopico Vázquez. Responsable político do PC en ASTANO, preso no 73 na Coruña.
BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..
Presos comúns e políticos
“Eles (os nacionalistas) cando lles conviña xuzgaban aos que cometían delitos comúns como delitos políticos e viceversa; era unha maneira de confundir para chegar á conclusión de que uns e outros estábamos na mesma liña”.
Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil.1985. Edicións do Castro. Sada.
A represión na Coruña
Texto de Luís Lamela lido na presentación do blog Memoria do Cárcere sobre o alcance da represión na cidade da Coruña
Diciembre en la cárcel,/-bajos soportales/
un viento que corta,/ni rastro de sol.
Debe estar conectado para enviar un comentario.