Unha vez que saían do cárcere, os presos eran sometidos a un control exhaustivo, estaban fóra do cárcere pero no eran libres, como neste caso o expreso Xosé Queiruga Allegue.
Xosé Queiruga Allegue, mariñeiro e cenetista
Era mariñeiro de Porto do Son. En 1931, como outros moitos mariñeiros galegos, escomeza a traballar en Pesquerías e Secaderos de Bacalao de España (PYSBE), no porto de Pasaia. Inmediatamente logo de ter coñecemento do golpe militar, o mesmo 18 de xullo de 1936, malia estar recentemente operado dunha hernia e aínda con puntos, pide a alta voluntaria no hospital San José de San Sebastián para ir á fronte e defender á República loitando coa CNT, sindicato ao que se afiliara anos atrás en Porto do Son.
A principios de agosto de 1936, estando no frente de Bilbao, o Lehendakari Aguirre mostra recelos hacia a CNT polo que Xosé Queiruga decide incorporarse ó frente republicano de Asturias en setembro de 1936 ata que cae en octubre de 1937. Foi agochado en Xixón pero detido xunto a nove máis en xaneiro de 1938 cando intentaba fuxir en barco á zona republicana: Alfredo López Rodríguez, Bernardo Rodríguez Rubio, Julio Fernández López, Raimundo Vigil Alonso, Modesto Lamelas Martínez Pérez, Manuel Reiris Servia e Antonio Santamaría Cancio.
Foi torturado e xuzgado no Ferrol e condeado por “rebelión militar”.
Durante un tempo estivo no penal asturiano de Cerillero.
Ingresou no cárcere de A Coruña no ano 1938 onde estivo preso ata novembre de 1942, tras varias reduccions de pena.
Portaretratos
Portaretratos feito por Manuel Pena Camino durante a súa estadía no cárcere. Na fotografía aparecen a súa dona Pilar Sánchez e os seus dous fillos Constantino e Ermitas
Tamén se pasaba mal
“ A pesar do ambiente de camaradería que había na cadea entre os presos políticos, había quen o pasaba mal e caía en proceso depresivo. Cando había visitas, todo o mundo pretendía estar alegre pero ó final acabas jodido e ademáis non todo recibían o memo apoio das familias, era una situción moi complicada”
Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972
De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012.
Andrés García Ferreiro
“No puede creer el que suscribe que se inmole al amparo de un fallo judicial dado por consecuencia de un sumario instruido con notoria pasión a un padre de familia con tres hijos de 9,8 y 7 años que los dejará en el mayor desamparo ya que a pesar de haber trabajado toda la vida y de haber tenido una vida modesta y ordenada no alcanzó la dicha de ver asegurada su porvenir, única ilusión de su vida”.
Extracto da defensa realizada por el na causa do 23 de Octubre de 1936
Naceu na Coruña na praza de María Pita, estudou en Santiago a carreira de Dereito como o seu pai e o seu abó que eran notarios, rematada la carreira vai a Manzaneda (Ourense) destinado como secretario do Concello, despois vai a Lugo onde se establece como avogado e despois é nomeado secretario de concello de Ortigueira en 1932.
Era activo republicano e pertencía á masonería.
En marzo de 1936 Andrés García Ferreiro é chamado a Vimianzo coa nova corporación municipal republicana de tendencia azañista, e tal como nos conta Luís Lamela no seu libro Crónica dunha represión en la costa da Morte, fora destituído o secretario do anterior concello por fraudes reiterados e é nomeado Andrés García Ferreiro.
Entre outros cambios, no municipio iníciase o expediente de expropiación do castelo, chamado Torres de Martelo, antiga demanda local.
Co alzamento en armas dos militares, en todos os municipios creáronse os comités de defensa da República. En Vimianzo estivo formado polos irmáns Andrés e José Alborés Gándara (alcalde de Vimianzo), o propio Andrés García Ferreiro, Alejandro García Lema e Francisco Lamela Reino.
Axudas
“A mengua económica era outro dos factores que agravaban a situación das familias. Palíabase en parte coa solidaridade obreira, pois en Bazán realizábanse colecta para todos os despedidos que se canalizaban a través dos curas obreiros. Tamén foi moi importante a solidariedad internacional: recibían paquetes de roupa do leste de Europa, de Alemania e de Francia”
Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972
De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012.
Xestións da familia polos presos
“As mulleres dos presos realizaron moitas xestións clandestinas, diante do obispo, no palacio de Justicia, incluso unha reunión na praia de Riazor”
María Beceiro Veiga
(muller de José Caride Pintos, sindicalista, preso no ano 1972)
de: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..
Axuda de fora
“Tamén había una grande solidariedade dos compañeiros que estaban libres, cos presos, iso era reconfortante e emocionante”
Jose Torregrosa
De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012.
Lectura, deporte e axedrez
“Las formas de entretenimiento eran muy variadas. Además de las lecturas con los fondos de biblioteca que fuimos formando, teníamos acceso a la televisión, un bien escaso para los presos en esa época. La práctica del fútbol fue sistematizada en tanto pudimos constituir dos equipos. Desde los primeros momentos, se formaron por sectores: “talleres” (me refiero a trabajadores de talleres de Bazán) o “profesiones”.
A loita pola liberdade de Paco Balón, un comunista ferrolán
Paco Balón foi definido por amigos e compañeiros de partido comunista como revolucionario nobre, honesto e desinteresado; loitador incansable, emblema do comunismo galego e do movemento obreiro pola loita antifranquista e pola democracia.
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.