“Cando chegue foi recoñecido polo porteiro, que tamén era da miña aldea de Boizán (Villaba) un home de familia de falangistas, pero que ó ser paisanos tivo algo máis de consideración da que se tiña cos outros presos”
Anxo Ferreiro Currás, preso ferrolán ingresado no 1972
“Estos días hay verbena por aquí cerca. Todas las noches, oímos los cohetes. Hacia las seis de la tarde, empezamos a hacer planes para la noche y quedamos citados para éste o aquel toldo y decidimos lo que vamos a beber y lo que haremos después del baile. Este numerito siempre lo empieza «Juanjo» [Lolo Trovas].”
Jose Torregrosa, preso no 1972
“Entre nós había presos de Ferrol que sobreviviron ás “depuracións” e castigos exemplarizantes dos primeiros tempos. Os máis deles perteneceran á mariña de guerra e simpatizaran con máis ou menos estusiasmo coa República, pero que no tiveron a oportunidade de poder defendela; os que fixeran uso desa continxencia , ficaban silandeiros baixo terra ou no fondo do mar. Os mortos non se rebelan nin contan contos: como dixera Mussolini”
“casa da felicidade” ó asesiñatoNado na Coruña en 1897. Con vinte anos rexenta a libraría de Arte na rúa Real da cidade coruñesa, lugar que lle serve tamén de primeiro obradoiro como pintor e ilustrador. Casa con Syra Alonso o 19 de novembro de 1920, unha muller da burguesía coruñesa.
Unha vida truncada os 21 anos
Manuel Luís Bello Parga, mais coñecido como Manolito Bello, nace o 13 de xaneiro de 1925 na Coruña, na rúa Monelos. Dende moi novo é testemuña da represión brutal que exerce o fascismo na súa cidade e da que é vítima tamén a súa propia familia. Pertence a unha xeración de xente nova que, a pesar de non ser protagonista da guerra, non se adapta e dobrega á nova situación que representa a ditadura.
“O cárcere foi unha escola para moitos de nós: No 72 había matemáticos, avogados, dábanche clases de cousas que ti ignorabas. O problema foi cando fumos quedando poucos”
Ricardo Aneiros Sixto, sindicalista, no cárcere da Coruña despois dos sucesos en Ferrol no 72, estivo nove meses e foi absolto no xuizo por falta de probas
“Daquela (ano 72) había dúas maneiras de levarte ó cárcere ou te detiñan cunha acusación ou te impoñían unha cuantiosa multa gubernativa da DGS, o meu caso”
Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972
Inmolados nestes campos fronte a o mar tenebroso por amar causas xustas
Isaac Díaz Pardo
As execucions no campo da rata escomenzaron o 25 de xulio de 1936 e facíanse a pena luz do día.
A partir dunha fotografía que conservou o autor Pepe Sáez – soldado daquela- durante cincuenta anos, Isaac Díaz Pardo deseñou esta fermoso munumento, homenaxe a oito mozos que abrazados foron fusilado fente ó mar e ós miles de fusilados polo fascismo.
“Haber participado destacadamente en las reuniones y concentraciones que dieron lugar a la situación conflictiva de Bazán e desempeñar la jefatura de uno de los comandos que alteraban el orden y de participar en pintadas con letreros subversivos, resisitiendose a los fucionarios de policía que lo detuvieron en 1970, fecha en que fue puesto a disposición judicial (..) adquiriendo una señalada personalidad de agitador, todo lo que revela una personalidad manifiesta contra el orden público y una sensible amenaza para la pacífica convivencia”
Condea de multa e cárcere a Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972 con 19 anos
“A experiencia foi moi dura, non tiña a conciencia nin a a formación política doutros presos como Julio Aneiros, Pillado ou Amor que eran líderes curtidos. Eu non era do PC e non tiña ese apoio”
Xosé Piñeiro Arnoso, CCOO, cárcere no 1974 con 20 anos
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.