“Daquela (ano 72) había dúas maneiras de levarte ó cárcere ou te detiñan cunha acusación ou te impoñían unha cuantiosa multa gubernativa da DGS, o meu caso”
Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972
Monumento ós fusilados no Campo da Rata
Inmolados nestes campos fronte a o mar tenebroso por amar causas xustas
Isaac Díaz Pardo
As execucions no campo da rata escomenzaron o 25 de xulio de 1936 e facíanse a pena luz do día.
A partir dunha fotografía que conservou o autor Pepe Sáez – soldado daquela- durante cincuenta anos, Isaac Díaz Pardo deseñou esta fermoso munumento, homenaxe a oito mozos que abrazados foron fusilado fente ó mar e ós miles de fusilados polo fascismo.
Condea de cárcere en 1972
“Haber participado destacadamente en las reuniones y concentraciones que dieron lugar a la situación conflictiva de Bazán e desempeñar la jefatura de uno de los comandos que alteraban el orden y de participar en pintadas con letreros subversivos, resisitiendose a los fucionarios de policía que lo detuvieron en 1970, fecha en que fue puesto a disposición judicial (..) adquiriendo una señalada personalidad de agitador, todo lo que revela una personalidad manifiesta contra el orden público y una sensible amenaza para la pacífica convivencia”
Condea de multa e cárcere a Xosé María Loureiro Fernández, preso no 1972 con 19 anos
De: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..
Entrando no cárcere
“A experiencia foi moi dura, non tiña a conciencia nin a a formación política doutros presos como Julio Aneiros, Pillado ou Amor que eran líderes curtidos. Eu non era do PC e non tiña ese apoio”
Xosé Piñeiro Arnoso, CCOO, cárcere no 1974 con 20 anos
de:BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..
Morir de hambre en las cárceles de Franco(1939-1945)
Artigo do profesor da Universidad de Vigo Domingo Rodríguez Teijeiro
“El objetivo del presente trabajo es realizar un acercamiento a loque fueron las condiciones de vida en las prisiones franquistas de posguerra,centrándonos en las consecuencias que se derivan de la insuficiente alimentación que recibían los presos. Hacemos un breve recorrido por la memoria de los presos, que nos han dejado constantes referencias a su escasez y nulo aporte alimenticio. Estudiamos las normas remitidas a todos los centros de reclusióndesde la Inspección Central de Sanidad de la Dirección General de Prisiones enlas que se establecían directrices a seguir en lo tocante a la alimentación, quemuestran una total desconexión de la realidad. Contrastamos esas normas conlos informes elaborados por los médicos, en concreto, el amplio informe remitido por el responsable de la Prisión Provincial de Ourense que llama la atención sobre las consecuencias de la subalimentación a que se ven sometidos losreclusos. Finalmente, en las conclusiones, avanzamos una cifra del número defallecidos en las prisiones durante la posguerra, a partir de los escasos datos disponibles”
Ver o artigo
HistoriaContemporánea 5 1
Bebel García García “da lejía”
Naceu en Ribadeo en 1914, traballaba xunto cos seus irmáns nunha pequena fábrica de lexías en A Coruña.
Pertencía ás Juventudes Socialistas, formou parte das milicias antifascistas, participou na defensa do Goberno Civil e moi activamente na defensa da cidade contra os sublevados, trasladando a milicianos a puntos de defensa e a feridos ao hospital Labaca e facendo chegar alimentos a ese lugar.
Era xogador de Deportivo da Coruña
Foi detido o 25 de xullo pola garda civil en Guitiriz. Xulgado en A Coruña por rebelión militar co resultado de sentenza de morte foi fusilado o día 29 de xullo de 1936 xunto, entre outros, ao seu irmán France.
“Era un tipo genial, una gran persona, oro de ley, muy valiente, todo un idealista. Lo quitaron de en medio por eso. Antes de que le dispararan se puso a mear delante del pelotón (….) Bebel siempre hablaba de lo mismo, había que transformar el mundo porque es injusto con los oprimidos”
Eduardo Galeano escribíu un fermoso texto sobre o seu fusilamento
Fonte
LAMELA GARCÍA , L. : Estampas de Injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión. Edicións do Castro. 2005.
FERNANDEZ SANTANDER, C. : Alzamiento y guerra civil en Galicia (1936-39). T. II . Edicións do Castro. Sada, 2000 (pax 634)
France García García “da lejía”
Naceu en Ribadeo en 1912, traballaba no negocio familiar (unha pequena fábrica de lexías) en A Coruña. Presidente das “Juventudes Socialistas Unificadas” de A Coruña formou parte das milicias populares que defenderon o Goberno Civil, loitando tamén nas rúas da cidade contra os sublevados. Foi detido en Guitiriz o 25 de xullo do 1936 xunto aos seus irmáns Bebel e Jaurés e xulgado na Coruña por rebelión militar co resultado de sentenza de morte. Foi fusilado o 29 de Xullo aos 24 anos, no mesmo lugar que o seu irmán Bebel. ( Jaurés foi morto na aplicación de “lei de fugas” xunto a José María Eirís e Leovigildo Taboada)
Velaquí compartimos un poema incorporado á causa xudicial 366/37.
LAMELA GARCÍA, L. : Estampas de Injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión. Edicións do Castro. Sada. 2005.
Elvira Bao Maceiras: Unha vida silenciada
Elvira Bao Maceiras naceu o día 20 de maio do ano 1890 na Casa de Baños de Dorrego no barrio de Riazor. Despois de rematar a carreira de maxisterio na Escola Normal de A Coruña tivo intención de cursar os estudios de Pedagoxía en Madrid, pero as posibilidades económicas da familia non llo permitiron.
A primeira vacante que lle apareceu foi na escola da Silva (barrio coruñés que daquela era case una aldea remota), pero seu pai non a deixou ir porque pensaba que non era un destino apropiado para una moza. Anos despois fixo algún tempo escola en Redes (Ferrolterra) nun Centro creado polos indianos.
O primeiro de maio de 1920 empeza a traballar como mestra do Sanatorio Marítimo de Oza, na Coruña, dependentes do Ministerio de Sanidad y Consumo, posto que ocupa ata o mes de xaneiro de 1922, cando é nomeada mestra Permanente. Poucos meses antes do golpe militar do 1936 foille asignado o posto de Directora.
Salvador Etcheverría Brañas
Unha vida dedicada á República Española
Despois da súa detención e paso polo cárcere, Salvador Etcheverría debe exiliarse. En América exerce a diplomacia e ten numerosos cargos do goberno da Republica española no exilio.
Vida familiar e política
Era o único fillo de Germán Etcheverría Vila e Rosa Brañas García. Nacido en Ferrol o día 22 de maio de 1894, morreu en París o 23 de setembro de 1957. Aos 11 anos sufríu a perda do seu pai, falecido en 1905 á idade de 51 anos. Estivo casado con Mª da Carmen Vázquez de Hermida, de cuxo matrimonio naceron once fillos.
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1917), dedicándose inicialmente á xestión do cuantioso patrimonio herdado do seu pai.
Na segunda década do S. XX dá comezo ás súas actividades políticas, sendo requirido en 1924 polo xeneral Primo de Rivera para ocupar un cargo político na Coruña, que rexeitou.
En 1930 foi un dos fundadores dá Organización Repúblicana Galega Autónoma, (ORGA) ingresando posteriormente no Partido Republicano Radical Socialista. (PRRS), chegando a ocupar o cargo de gobernador civil de León entre 1932 e 1933. Tras a escisión do PRRS, a fracción disidente liderada por Félix Gordón Ordás únese ao Partido Republicano Radical-Demócrata de Diego Martínez Barrio, dando lugar á nova formación Unión Republicana (UR). Como militante de UR será un dos dirixentes máis destacados do novo partido na provincia da Coruña: Presidente provincial do partido e da Alianza de Labradores. Tamén era membro da loxia masónica Pensamento e Acción, nº 11 da Coruña.
Loita pola libertade dos presos
“Empecei a traballar con quince anos nunha compañía auxiliar de ASTANO. Tíñamos moitos conflictos laborais, porque se traballaba con elementos de moita toxicidade.. Políticamente as consignas estaban moi definidas e os obxectivos estaban claros, pero antes tivemos que empaparnos de cultura e de formación política . Polo que máis loitabamos era pola libertade de Pillado, Amor e Riobo( lideres sindicais de CCOO presos)”
Xosé Piñeiro Arnoso, CCOO, cárcere no 1974 con 20 anos
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.