
“Durante o día, no penal da Coruña, os presos políticos facían vida en común, celebraban faladoiros, comían xuntos e beneficiábanse da solidariedade mútua”
Xosé Piñeiro Arnoso, CCOO, cárcere no 1974 con 20 anos

“Durante o día, no penal da Coruña, os presos políticos facían vida en común, celebraban faladoiros, comían xuntos e beneficiábanse da solidariedade mútua”
Xosé Piñeiro Arnoso, CCOO, cárcere no 1974 con 20 anos
Gobernador de Coruña, un intelectual madrileño , republicano e leal. Morreu con apenas vinteseis anos. Un xuicio sumarísimo fixo que despois de apresalo, en menos de cuarenta horas, xa se lle xulgara e asesiñara.

Artigo de Marcos Pérez Pena para PLAZA.GAL
“Corporacións municipais enteiras, dirixentes obreiros, intelectuais, mestres, anarquistas, comunistas, socialistas, republicanos, guerrilleiros… Os muros da prisión provincial desta cidade foron testemuña da nosa terrible historia. Non hai peor inxustiza que ser privado da liberdade por motivo das propias ideas e neste penal estiveron moitos de numerosos lugares de Galicia e do Estado”. A Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica e o Proxecto Cárcere impulsan Memoria do Cárcere, unha iniciativa que documenta e difunde o relato das persoas que estiveron recluídas na Prisión Provincial da Coruña.
“Os muros da prisión provincial desta cidade foron testemuña da nosa terrible historia. Non hai peor inxustiza que ser privado da liberdade por motivo das propias ideas”
O espazo web do proxecto foi presentado na Casa Museo Casares Quiroga, nun acto no que participaron as entidades impulsoras do proxecto e tamén o alcalde Xulio Ferreiro, así como investigadores en Memoria Histórica, o neto do ex alcalde Suárez Ferrín, Alfredo Suárez ou o historiador Luis Lamela. Os promotores de Memoria do Cárcere destacaron que a prisión foi durante anos “o máis semellante a un campo de concentración que houbo na cidade”.
ler máis en http://praza.gal/cultura/10727/memorias-do-carcere-da-coruna-o-que-contarian-as-suas-paredes/

Nesta peza homenaxéase a José García García unos irmáns da Lexía, pertencía Á Agrupación socialista de A Coruña e e fundador das Juventudes Socialistas; estivera preso no ano 1934 e 35 pola participación na folga revolucionaria de 1934 .
Cando se produce o golpe de Estado contra a República participou na defensa da cidade mentras os seu irmáns as Bebel, France e Jaurés, axudaron na defensa do Goberno civil.
Co golpe de Estado contra a República os seus irmáns Bebel e France foron executados en Punta Herminia e o corpo do mozo Jaurés apareceu cadavre meses despois xunto ó campo da rata.
Pepín logrou fuxir de Galicia o 26 de setembro de 1936, e pasou á zona republicana. Vivíu exiliado desde o ano 1939 en Buenos Aires.
Voltou a Coruña no ano 1977 onde faleceu no 1996.

“Para un militante a estancia cos seus compañeiros dentro do cárcere é moito máis segura que fóra, porque oficialmente no cárcere non poden torturarte”
Jose Torregrosa

“Había que ter fame para comer esa comida, dábannos cascarilla, e tíñamos unha despensa que compartíamos cos preso comúns, por iso tíñamos tanta aceptación”
Ricardo Aneiros Cribeiro, ferrolán, no cárcere de Coruña no 1968 xuzgado no TOP pola folga de Pysbe

“Había xente desapegada como Álvarez Areces, Rafael Bárez, Pillado, Miramontes e daban clase de inglés , ruso, facían teatro, revistas de prensa, foros políticos e cociña baixo as ordes estrictas do vello Loureiro. Era una vida marabillosa mentras o que pasaba fora era de espanto”
Jose Torregrosa( preso no ano 1972)
Poema adicado a Pepín da Lejía

Fueron Tiempos Muy Raros
Te tocó una época,
Que nadie la querría ,
Y cuando la miramos ,
Apenas comprendemos.
Todo en la vieja Europa ,
Dividida en pedazos,
Cada pedazo un mundo,
De lealtades raras.
Y fue ese tu mundo
Cuando aun balbuceabas.
Extraño que los niños
Accedieran a ello
Pero a ti te paso.
Venias de una raza
De socialista “a secas ”
Como daba en llamarse ,
Araquistain al frente ,
Aquí muy poco Marx.
Eran otros autores
Los que tu seguirías .
Autores humanistas
Franceses y alemanes,
Tu padre los leía ,
También los comentaba.

José Villaverde Velo era o importante dirixente da Confederación Rexional Galaica, nacido en Santiago en 1894 foi residir a Coruña e participou en numerosos actos, congresos e reunións nacionais da CNT. Co golpe de estado foi detido o 4 de agosto de 1936 e levado á prisión provincial.
Despois de cuarenta días foi requerido para un “translado” e sabendo que significaba ser levado a un lugar para ser asesiñado, entregou a un guardia da prisión as súas pertenzas para seran entregadas á súa querida esposa Palmira.

O corpo destrozado de José Villaverde apareceu o 24 de septembre nun lugar de Oseira , no municipio de Arteixo (A Coruña).
A familia sempre conservou eses recordos.
“Ingresé en la cárcel, como digo. Se trataba ya de un territorio conocido.
Pero lo hacía ahora en una situación nueva, tras unos acontecimientos cuya noticia estaba recorriendo el mundo: las manifestaciones de condena al régimen franquista por su crimen se sucedían en los cuatro puntos cardinales.
La idea preconcebida al entrar era que me encontraría a muchísima gente que, en otras circunstancias, no hubieran estado presentes.
Se hacía palpable que se había producido una enorme redada.
Como en ocasiones anteriores, tras el registro de mis pertenencias, se me confinó en una de las celdas de “periodo”. Si, en las anteriores circunstancias, permitieron que uno de los presos políticos que ya estaban allí nos viniese a saludar, en esta ocasión fueron varios los que formaban el comité de recepción: nos trajeron toda clase de víveres y algunos libros para leer.
La compañía no podía ser mejor: ¡estábamos en familia…!”
Debe estar conectado para enviar un comentario.