Unha vida silenciada

elvira bao

Elvira Bao Maceiras naceu o día 20 de maio do ano 1890 na Casa de Baños de Dorrego no barrio de Riazor. Despois de rematar a carreira de maxisterio na Escola Normal de A Coruña tivo intención de cursar os estudios de Pedagoxía en Madrid, pero as posibilidades económicas da familia non llo permitiron.

A primeira vacante que lle apareceu foi na escola da Silva (barrio coruñés que daquela era case una aldea remota), pero seu pai non a deixou ir porque pensaba que non era un destino apropiado para una moza. Anos despois fixo algún tempo escola en Redes (Ferrolterra) nun Centro creado polos indianos.

O primeiro de maio de 1920 empeza a traballar como mestra do Sanatorio Marítimo de Oza, na Coruña, dependentes do Ministerio de Sanidad y Consumo, posto que ocupa ata o mes de xaneiro de 1922, cando é nomeada mestra Permanente. Poucos meses antes do golpe militar do 1936 foille asignado o posto de Directora.

Fóra do seu traballo Elvira gustaba moito da música, en especial da zarzuela Maruxa, do teatro e dos documentais sobre a natureza que proxectaban no cine Avenida da Coruña.

A súa relación coas Irmandades da Fala nace ao mesmo tempo que o seu noivado e posterior matrimonio con Bernardino Varela Docampo, nese momento secretario das Irmandades e da revista A Nosa Terra.

A vida transgresora

A vida política de Elvira corría parella á do seu home, co que compartía as actividades galeguistas e as ideas republicanas. Foi presidenta da Agrupación Republicana Femenina con sede na Coruña.

A principios do mes de agosto de 1936, cando había quince días que o seu home saíra da cadea, foron deter a Elvira á súa casa da Avenida de Rubine e levárona a pé, á unha e media do mediodía, por toda a Avenida da Marina ata a Dirección General da Policía. Neste lugar estivo tres días e tres noites ata que chegou a orde do seu traslado ao cárcere de A Coruña.

Acusáronna, sen xuizo previo, por participar activamente, a través da militancia política, na expansión da ideoloxía republicana.

A esta represión física seguiulle a depuración profesional que a apartou definitivamente do maxisterio desde o 13 de agosto de 1936.

O exilio interior

Xa de volta á casa resultou imposible acadar a normalidade. Os falanxistas aparecían en calquer momento, incluso de madrugada; co único fin de preguntar día tras día quén vivía alí e a que se dedicaban.

A represión económica legalizada co Decreto nº 108 do 13 de setembro de 1936 no que se establece a posibilidade de embargar os bens dos contrarios ao Movemento como pago polas consecuencias da guerra, complicou aínda máis a vida de Elvira.

Finalmente, fuxindo do medo e porque xa non podían pagar o aluguer, a familia trasladou o seu domicilio o 28 de setembro de 1937 para San Roque de fóra. Alí abriu Elvira unha escola e traballou nela ata que quedou cega. Morreu un 26 de abril de 1971.

Isabel Rivas Barros

Advertisements

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s