Carta de Manuel Rodríguez á familia

prison-bars-imageManolo Rodríguez era membro do P.C.  e abogado laboralista. Defendía a obreros e estudiantes nos anos de finais do Franquismo ; perseguido durante todo ese tempo e foi preso. Esta carta foi escrita o día 21 de marzo de 1972 desde o cárcere da Coruña.

“El san Benito tiene para mi mucho significado: era el santo del abuelo: de quien aprendí a ser justo, honrado y me infundió la obligación  de dedicarme a ayudar a los demás, sobre todo a los más necesitados. Si hoy viviera estaría seguramente aquí también (…)  el que yo esté en la cárcel por los motivos que estoy, no debe entristeceros, por el contrario (..) A mamá no le entristece mi encarcelamiento, porque conoce mejor que nadie la altura de miras de mis actuaciones, el desinterés, y, por qué no decirlo, la honradez de las mismas

de Antonio BLANCO CARBALLO:   Biografías obreras de Ferrol.                                                                Fundación 10 de marzo. Santiago 2012

Un pardal

pardal blanco e negro

Un suceso simple  pode ser unha alegría

“Unha tarde, perto do serán, vin un fato de compañeiros que estaban parados fitando para o tellado do alpendre que había ao longo da parede; achegueime ó grupo e poiden ver de qué se trataba; alí enriba do cuberto había unha parella de pardales que estaba cumprindo co mandato da natureza para que non se extinga a especie. Este feito tíñamolo visto moitras veces sin lle dar importancia; máis aquí para nós tiña un siñificado especial; era como un mensaxe esotérico para as nosas arelas sensuales..”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.

Ó lonxe o ruido da fábrica de armas

Os días facíanse longos e as noites mías longa ainda. As nosas vidas xa non tiñan esa sensación acongojada da espera, tiñan máis ben a apatía da renunciación, pois morriamos pouco a pouco aplastados pola certeza da derrota (…) Ibase a noite e non levaba nada de nós; ficamos con aquello que ninguén nos pudo quitar: os sentimentos.: Chegou o día i escoltábamos a chegar os ruidos lonxanos da cidade que bulía e desgoraba; os centinelas seguían berrando Alerta! par despertar  os noso pensamentos amornados; os ta-ta-ta-ta-ta… das ametralladoras que os da fábrica de armas estaban probando para que quedaran ben axeitadas, ouvíase perto de nós como unha diana que nos regalaban pra que nonos esquencéramos dos irmáns que as devanditas armas iban a matar”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicions do Castro. Sada

No patio

Os ruidos das pisadas do camiñar paseniño, con zocos e madreñas ouvíase como si arrastráramos cadeas; eu pensaba que os espritos de outros presos que por alí pasaban iban na nosa compaña co andar silandeiro e blasfemias apagadas nos seus hirtos beizos. Nós eramos os esclavos irredentos coa rebeldía maguada sufrindo un ultraxe inútil.. que nos roía por dentro afondando a espranza dun mañán incerto

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.

Estampa e perfiles do patio

Neste interesante e inédito poema de 1937 Quintás Goyanes vai describindo a diferentes compañeiros de presidio: Gascón, Alvareda, Boadella, Jordi Tell, Domingo Quiroga, Benigno Araujo e Taracido.

estampa y perfiles del patio     estampa y perfiles del patio 2

estampa y perfiles del patio 3   estampa y perfiles del patio 4
Diciembre en la cárcel,/-bajos soportales/
un viento que corta,/ni rastro de sol.
Sólo el optimismo/que anida en los pechos,
hace que en el patio,/haya algún calor.
En grupos los presos/discurren tranquilos;
discuten a veces,/charlan sin cesar.
Llegó la noticia.../se juntan los grupos
y la algarabía/crece más y mas.

El grupo babilónico/y multiparlante
da a un rincón del patio/curiosa expresión.

Seguir lendo

Carta a mis nietos: El culto a la violencia

WJMU_purificador_de_aire

Escrito de  Arturo Taracido Veira no que aboga polo pacifismo. Foi escrita nos últimos anos do franquismo e publicada na revista Almacén

El culto a la violencia

De unos años a esta parte, querido Heliodoro, se viene pregonando, como culminación y consagración de una práctica victoriosa, el culto a la violencia. Se arguyen en su favor —signo jubilar de estos tiempos— y se emplea como catapulta contra los contradictores potenciales o declarados, el argumento de que la violencia es también arma usual de los poderes constituídos.

No te dejes engañar. El culto a la violencia es uno de tantos pasos atrás que se marcan en los vaivenes humanos del camino de la civilización. Suponen en ella siempre un retroceso, cualquiera que sea el nombre glorioso que ostente como rótulo o el aparente bien que se le señale como fin.

Seguir lendo

desde Carabanchel

images

Unha das cartas que Jose Humberto Baena envía  desde o cárcere antes de ser fusilado en setembro de 1975. Reflexiona sobre a súa vida. Tiña 25 anos.

“..Galicia sigue siendo la zona de España con la renta más baja, con una pobreza enorme y en donde  la mayoría de los gallegos se ven obligados a trabajar en unas condiciones de salarios miserables, de toxicidad en la fábrica. Nos vemos casi como en una esclavitud: tan pronto haces una menor propuesta te despiden. Esto no pasa solo allá, en Galicia, sino también pasa aquí,( 1) pero más allí debido a la escasez de trabajo  que es mayor que en otras ciudades. Estos problemas yo los conozco desde antes de empezar a estudiar. Hice estudios de Bachillerato superior y he empezado la carrera de filosofía con dinero que me mandaban unos parientes pues mis padres no tienen dinero para pagarme eso. Pero durante el primer curso de Filosofía por participar en unas manifestaciones estudiantiles que había en Santiago en el año setenta, fui detenido y juzgado por el TOP y expedientado. Las manifestaciones eran por motivos estudiantiles y por desacuerdo con el rector de la facultad de Filosofía y Letras, sobre todo en la manera de dirigir el centro que era de un carácter completamente fascista. Las peticiones eran de una mayor participación democrática. Peticiones que aun se siguen haciendo.

En este proceso salí absuelto. Era el año 1972 porque tardaron dos años en hacer juicio. Estuve un mes en la cárcel, estuve en las comisarías de Vigo y Santiago y en la cárcel provincial de la Coruña. En aquella época empecé a tener inquietudes políticas que eran sólo unas inquietudes democráticas  y que luego empecé a politizarlas en contacto con la vida. No sólo con los compañeros de la Universidad sino con mi familia que es pobre, con mis vecinos que son todos obreros en contacto con la realidad que vivía.

Seguir lendo

Un gorrión

Un paxaro ilumina a estadía do presos.

“Lo más interesante ha sido una cría de gorrión que cayó en el patio, a la que su madre putativa estuvo intentando sacar de allí durante tres días. Nosotros mimamos a la cría a base de pan y agua, hasta que pudo volar. Allí nos tenías a 25 tíos, sentados en el suelo, contemplando, como tontos, los revoloteos del gorrión que, por la noche, dormía en la despensa”.

Jose Torregrosa, preso no 1972

https://josetorregrosa.wordpress.com/2012/07/01/cartas-desde-mi-celda-15/

autor da foto: Faustino Rodríguez