Actividades ó redor da exposición: Boix o fotógrafo de Mauthausen

O 27 de xaneiro é o Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto. Existe un descoñecemento xeneralizado da realidade de españois e galegos nos campos de concentración e de exterminio. A ARMH  solicitou  ó  Parlamento de Galicia un acto de recoñecemento ás persoas que sufriron o Holocausto e o  Parlamento de Galicia deu un paso  histórico cunha declaración institucional na que recoñece aos máis de 9.000 españois e españolas que foron deportados aos campos de concentración nazis, entre eles casi 200 galegos. Na cidade de A Coruña Inagurouse a exposición Boix o fotógrafo do Holocausto cunha serie de actividades comlmentarias: inaguración, visionado de videos, conferencias e visitas guiadas.

invitacion-web

 

Exposición de fotografía: “As pegadas no cárcere de Carabanchel” de Clemente Bernad ( ciclo: Foi no cárcere)

O cárcere de Carabanchel é un símbolo da represión da ditadura franquista. Por ela pasaron miles de antisfascistas, represaliados polas súas ideas políticas ou pola súa orientación sexual. As condición de vida entre os muros era de terror. Trala morte do ditador e das sucesivas amnistías dos chamados presos políticos, os que quedaron encarcelados sentíronse discriminados xa que tamén foran vítimas do réxime e das leis fascistas. Organizáronse en torno á COPEL e protagonizaron unha intensa loita reclamando a liberdade e un cambio radical no sistema penal e penitenciario.O cárcere pechou en 1998 e quedou abandoada. Foi derrubada en outubro de 2008. 

As fotografías de Bernad tomáronse en novembro de 1998, apenas unha semana despois do traslado dos presos de Carabanchel a outras prisións. As pegadas do lugar evidéncianse na súa obra.

Seguir lendo

Conferencia: A producción artística de Mario Granell no cárcere da Coruña ( ciclo: “Foi no cárcere”)

A figura de Mario Granell, artista e expreso político do franquismo, centrou a conferencia do ciclo de actividades de Memoria do cárcere da Coruña realizado na Fundación Luís Seoane o mércores 29 de novembro. A charla foi a cargo de José Ballesta, actual director do Museo Municipal de Vigo Quiñones de León. O acto presentouno o profesor de Historia da Arte, Jorge Calle e contamos coa presenza de Cachi Granell, filla de Mario Granell.

No cárcere producironse moitas obras:  artísticas, literarias, arquitectónicas… é o noso interese que se divulgue  para que sexa coñecido e porque mostra de primera man os efectos terribles da situación de represión que se mantén ó longo da vida dunha persoa, como foi neste caso do gran artista surrealista Mario Granell,   a quen lle influíu sempre a falta de libertade e que mostrou tan ben na súa producción artística. 

Seguir lendo

Mesa redonda: A vida carcelaria e a política nos anos sesenta e setenta (ciclo “Foi no cárcere”)

 

Coa participación Luís Alonso, Xan María Castro, Enrique Veira e Manuel Porto, o mércores 22 de Novembro,  e dentro das actividades “Foi no cárcere”,  a casa museo Casares Quiroga acolleu unha mesa redonda con expresos políticos do cárcere da Coruña no franquismo. As súas reflexións  e vivenzas percorreron o proceso político desde os anos 60 de organización de partidos e sindicatos clandestinos, os movementos sociais nos anos 70, a vida carcelaria e de represión e o sentimento retrospectivo dos implicados.

Seguir lendo

Entrevista á dona do abogado Bárez sobre o poemario realizado no cárcere de A Coruña

Editorial Alvarellos publicó este invierno pasado los poemas que Rafael Bárez escribió durante el tiempo que estuvo recluido en la cárcel.

Son poemas en castellano escritos desde el desasosiego, casi desarraigo, que dejaba el aire irrespirable de la falta de libertad física porque el sindicalista, metido a poeta, ya estaba falto de libertad viviendo en una dictadura, la franquista.

La puesta en marcha de esta cuidada edición, que cuenta con el diseño de Pepe Barro, ha sido posible gracias a la colaboración económica de más de 400 personas –y colectivos– que han apoyado el proyecto (diez euros por persona)mediante una amplia y exitosa campaña de suscripción.

Xesús Alonso Montero, Manuel Rivas y Toya Fernández, responsables del cuidado de la edición, afirman en la nota editorial: “Pocas personas en Galicia, del ámbito político, han dejado una impronta de simpatía personal, de adhesión moral y de admiración como lo ha hecho Rafael Bárez. Como fue además un ciudadano esclarecido del mundo de la cultura, cada vez eran más las voces, en estos tiempos de miseria, que reclamaban un digno reconocimiento a su biografía. Aquí las cosas, Toya Fernández, su compañera, descubre en un cajón, semiolvidado, un libro, un libro de poemas de Rafael, escrito en la prisión de A Coruña en los meses que siguen al Diez de Marzo de 1972, aquel suceso que es un timbre de gloria en la historia de la clase obrera gallega. Este es el poemario que hoy ofrecemos, en edición facsimilar, a amigos, camaradas y admiradores de Rafael Bárez y de cuantas personas gusten de la poesía escrita desde dentro de un gran acontecer histórico”.

http://www.cazarabet.com/conversacon/fichas/fichas1/poemas10marzo.htm

Els catalans de la cel·la 17

Moi interesante e documentado artigo publicado pola investiadora  Gemma Domènech Casadevall na revista SÀPIENS núm. 182 de xunio de  2017 sobre o grupo de cataláns no cárcere de A Coruña no ano 1937.  A través da correspondencia e os diarios pódese artellar unha interesante visión da vida cotiá na prisión de A Coruña.

Així era la vida en una presó de Franco durant la Guerra Civil.

Resseguim, amb fotos i dietaris inèdits, com era el dia a dia al penal de la Corunya de quatre catalans (Miquel Albareda, Ricard Boadella, Jaume Gascon i Jordi Tell) que el destí va unir en una mateixa lluita, l’antifranquista, i una mateixa cel·la, la 17. Por Gemma Domènech Casadevall

 

http://www.sapiens.cat/ca/notices/2017/05/300-anys-de-nova-planta-totes-les-claus-del-decret-amb-que-feli-v-va-voler-sotmetre-catalunya-7428.php

 

Presentación do libro “Poemas do 10 de marzo” de Rafael Bárez

O xoves 9 de marzo de 2017, foi presentado no teatro Rosalía de Castro de A Coruña o pemario inédito “Poemas del 10 de marzo” escrito por Rafael Bárez no penal de A Coruña, impusado por Manuel Rivas, Alonso Montero, a viuda Toya Fernández e memoria do cárcere. Foi editado por Alvarellos e deseñado por Pepe Barro.

Presentación do poemario

http://www.laopinioncoruna.es/coruna/2017/03/06/teatro-rosalia-presenta-jueves-poemario/1159118.html

Artigo de Xosé  Manuel Pereiro

http://www.laopinioncoruna.es/opinion/2017/03/11/rafael-barez/1160688.html

Artigo de Marcos Pérez Pena  en PLAZA PUBLICA

http://praza.gal/movementos-sociais/13807/rafael-barez-o-silabario-da-dignidade/

artigo de Lino Braxe

http://www.laopinioncoruna.es/opinion/2017/03/13/poemas-diez-marzo-rafael-barez/1161234.html

http://alvarellos.info/tenda_catalogo.asp?id=189

Artigo de Vicente Araguas

Proxecto Cárcere propón converter a antiga prisión da Coruña nun espazo autoxestionado e de memoria”

Este xoves o Concello organiza unha visita guiada ao cárcere, na que participarán integrantes de diferentes colectivos sociais e veciñais, comezando polo propio Proxecto Cárcere, a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica e a Asociación de Veciños de Monte Alto. O mal estado no que se atopan algúns espazos do edificio impide que, de momento, se poida permitir o acceso libre á cidadanía. O Concello prevé que o edificio entre en uso “de forma gradual” ao longo deste ano 2017, comezando no final do primeiro trimestre habilitando os primeiros espazos, coma o patio ou as dependencias da entrada, que poderían acoller actividades culturais -proxeccións, representacións escénicas, exposicións- así coma acoller propostas da cidadanía.

No documento presentado por Proxecto Cárcere, a plataforma ofrécese como “facilitadora” dun “proceso participativo e negociacións entre institucións e cidadanía achegando os seus coñecementos, experiencia e filosofía” co obxectivo de “abrir un espazo de participación para as cidadás e cidadáns interesadas nun uso público e en comunidade do cárcere”, creando “modelos de xestión participativa onde as cidadás e cidadáns sean as e os protagonistas e que podan ser aplicados dentro e fora do cárcere”. A proposta pode resumirse na creación “dun centro sociocomunitario, da memoria e dos dereitos humanos, de xestión e participación cidadá onde se poidan desenvolver actividades sociais, culturais e artísticas e onde se respecte e recupera a memoria das vítimas e do edificio”.

Pide priorizar “proxectos e iniciativas que encontrasen dificultades en participar nos espazos convencionais por razóns económicas, por ser grupos ou persoas individuais nos inicios da súa actividade artística, social, deportiva ou aquelas actividades que teñan que ver coa memoria e a reparación do sufrimento das vítimas”. No documento aparecen propostas concretas, que xa foron presentadas por algún dos colectivos ou persoas integrantes da plataforma. Por exemplo, hortas urbanas, un Viveiro de Artistas, unha Oficina de estudo da cidade en man común ou unha Escola de Participación Cidadá con temáticas que poderían incluír a economía social, modelos alternativos de financiamento e xestión, oficios tradicionais, ecoloxía, mediación, feminismo, reciclaxe, consumo, bioconstrución, ou o software libre.

Un dos puntos centrais da proposta é a constitución dun Espazo da Memoria e Dereitos Humanos, sinalando o obxectivo de crear “un espazo permanente de reflexión e proxecto de futuro sobre os dereitos humanos utilizando a memoria histórica como base”. “Non se procura crear un museo estático e afastado da vida contemporánea senón que sea un ente vivo conectado coa actualidade social e política, como unha escola permanente e en continuo diálogo do pasado, presente e futuro coa memoria. Tomando como exemplos outros centros de Arxentina, Chile, Francia, Alemaña ou Bosnia”, destácase. Tamén sinala a posibilidade de utilizar un espazo no cárcere “como sede da futura Oficina Municipal de Atención ás Vítimas”.

No que respecta á xestión, saliéntase a necesidade (pero tamén a oportunidade) de deseñar un modelo novo de autoxestión nun marco de colaboración coas institucións, neste caso co Concello da Coruña. “Entendemos a autoxestión como a autonomía da cidadanía en determinar os contidos, a toma de decisións e a organización do cárcere”, destacan, engadindo que “a propia xestión do espazo é parte do proceso en que a teoría, a práctica, a experimentación e por tanto o erro son os piares da aprendizaxe colectiva e da particularidade e excepcionalidade desta proposta”. Propoñen que “unha vez establecidos os criterios de uso do espazo, a intervención do Concello no día a día do proxecto fose mínima para permitir que o grupo activo do Cárcere puidera desenvolver a súa actividade con tranquilidade, eficacia e autonomía”.

Salientan a necesidade (pero tamén a oportunidade) de deseñar un modelo novo de autoxestión nun marco de colaboración coas institucións

En canto ao proceso de rehabilitación, Proxecto Cárcere propón que sexa “participativo, aberto e adaptable, de baixo custo”, que siga “principios de sustentabilidade”, respecte a estrutura orixinal do inmoble e manteña un “compromiso coa economía local e social”.

Seguir lendo

“La antigua cárcel de A Coruña reabre sus puertas para homenajear a las víctimas de la represión”

Momento en que Celsa Díaz abre la puerta de la cárcel

Momento en que Celsa Díaz abre la puerta de la cárcel

Artigo de Marcos Pérez Pena para el Diario.es

“30 años después de su cierre como cárcel y 6 años después del breve período (2010-11) en el que acogió varios actos culturales y exposiciones, la ciudadanía de A Coruña pudo volver a entrar este jueves en la antigua prisión provincial. Lo hizo a través de Celsa Díaz, que entre 1973 y 1974 (con solo 18 años) estuvo tres meses encarcelada tras una protesta contra la selectividad. Ella fue la encargada de abrir la puerta, dando paso a integrantes de colectivos sociales y periodistas, que participaron en una visita organizada por el Ayuntamiento.

En los próximos tres meses el espacio (cedido por el Ministerio de Interior por dos años mientras se resuelve definitivamente el litigio abierto con la ciudad sobre su titularidad) será objeto de trabajos de acondicionamiento y reparación para asegurar la protección de su estructura, con el objetivo de que en primavera pueda comenzar a acoger actividades. Su modelo de gestión y sus usos aún deben ser definidos en un proceso participativo con entidades sociales y culturales que tomará como base “el trabajo desarrollado en los últimos años por el Proxecto Cárcere“, destacó el alcalde Xulio Ferreiro. Este mismo martes este colectivo, que llevaba seis años reivindicando la cesión del inmueble a la ciudad y su apertura como centro sociocultural y espacio de memoria, le entregó al Gobierno local su propuesta de usos para el edificio, que -defiende- debe tener un funcionamiento autogestionado.

La tarea más urgente, sin embargo, es esa labor de rehabilitación (que cuenta con 300 mil euros aportados a partes iguales por Ayuntamiento y Ministerio), que comenzarán por la “reparación de la cubierta de todo el complejo, para después habilitar y hacer accesible la zona de acceso y el vestíbulo, así como el patio anexo, con lo que habría posibilidades ya en esta primera fase de poder realizar actividades, tanto en una zona exterior como interior”, explicó el concejal de Regeneración Urbana, Xiao Varela. Será en ese momento cuando se permita el acceso libre al público.

Espacio de memoria

La antigua cárcel de A Coruña es, sobre todo, un espacio de memoria, de memorias. Inaugurada en 1927, desde 1936 fue usada para recluir a cientos de víctimas de la represión franquista, tanto en la guerra como en la postguerra como en las cuatro décadas siguientes de dictadura. “Corporaciones municipales enteras, dirigentes obreros, intelectuales, maestros, anarquistas, comunistas, socialistas, republicanos, guerrilleros… Los muros de la prisión provincial de esta ciudad fueron testigo de nuestra terrible historia”, destacan la Asociación para la Recuperación de la Memoria Histórica y el Proxecto Cárcere. “Queremos que se conozca lo sucedido, reflexionar sobre esos terribles años y también que se libere, de alguna manera, el sufrimiento que hubo detrás de estos barrotes”, señalan.

Seguir lendo