Luis Costa, una vida chea de atrancos pero un doctorado en París

Luis Costa García nace en Vilagarcía no 1915, o 26 de febrero.  Cenetista, escritor,  Bibliotecario e historiador. Tras o golpe de Estado de 1936 usou o nome falso de Juan García Durán, de Comillas, Santander.

Nace nunha familia de clase obreira. Trasládanse de Vilagarcía a Vilaxoán. Comezou coma carpinteiro e finou sendo Doutor en Historia pola Sorbona de ParÍs. “Os Costa tiñan ansia de liberdade na alma, e moita mar nos ollos azuis.” O seu pai, Cándido Costa Saborido, simpatizante da ideas republicanas, foi perseguido no golpe do 36.

Luis ingresa con 15 anos nas Xuventudes Libertarias, aos dezaeis anos era secretario da  organización en Vilagarcía. Con dezaoito presidente do Sindicato de Carpinteiros. Con vinteún, no 36, acode como delegado ó Congreso da CNT en Zaragoza.

Mata a un home accidentalmente nunha trifulca no seu posto de traballo no Porto de Vilagarcía. Fuxe a Coruña a refuxiarse con compañeiros libertarios.

En xullo do 36 canda o golpe tenta fuxir nun barco a Asturias para unirse alí á loita pero é detido pola pola garda civil. (Episodio que abre a súas memorias antifranquistas)

Ingresa no cárcere de Coruña, condeado a morte, pero  lle foi commutada a pena  aos cinco meses. Durante todo o proceso adopta o nome falso de Juan García Durán para non ser relacionado coa morte de Vilaxoán. Luis permaneceu preso sete anos, presenciando a diario como iban levando compañeiros ao fusilamento. Aproveitou para estudar, os seus mestres no cárcere foron Cesáreo e Camilo Saco, galeguistas de Monforte, foron eles quenes o iniciaron na gramática.  Posteriormente escribiu “Gramática Española: porque la gramática es una ciencia”. Seguir lendo

Triste carta dun pai

Andrés García Ferreiro, abogado e secretario do concello de Vimianzo, no pudo evitar a súa persecución e foi condeado en  consello de guerra. De nada valeron ás súplicas e a declaración da súa inocencia. Foi fusilado 15 de marzo de 1937.

Esta carta é un testamento de amor ó seu fillo.

Scan0008.jpg

poema: O amor é indestructible

https://archive.org/details/ClaudioRodriguezFerECarmenBlancoOAMOREEINDESTRUTIBLENon

Juana Capdevielle bibliotecaria, culta, viaxeira, era de Madrid, conñecera moitos dos intectuales da súa época,- os anos trinta- casa con Francisco Pérez Carballo e veñen destinados a Coruña, foi nomeado gobernador, era de Izquierda Republicana, estudioso do Dereito e a Filosofía. Co triunfo do golpe é detido e o 20 de Julio e catro días despois é fusilado. A súa dona é apresada, levada ó cárcere e poucos días despois é secuestrada e “paseda” perto de Rábade.

Claudio Rodríguez Fer e Carmen Blanco recrean esta triste historia de amor nun fermoso poema.

O Concello da Coruña presenta a Oficina de atención ás vítimas da represión

 

“A Coruña conta  cunha Oficina de atención e asesoramento ás vítimas do franquismo e a represión. Localizada na Casa Museo Casares Quiroga, este novo recurso municipal a prol da xustiza e a reparación nace, ademais de co impulso do actual goberno local, da man da Universidade da Coruña (UDC) e a propia sociedade civil coruñesa, que durante décadas traballou con este obxectivo a través das entidades memorísticas. Así o destacou o alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro, que hoxe presidiu o acto de inauguración deste espazo, xunto ao concelleiro de Culturas, José Manuel Sande. O rexedor manifestou que esta oficina, a primeira destas características que existe en Galicia, bota a andar en base a un convenio asinado entre o Concello e a universidade polo que a administración local contribuirá a financiar, cunha achega anual de 40.000 euros, a nova Cátedra Institucional de Memoria Histórica da UDC. Esta xirará en torno a tres eixos: a apertura da Oficina de Atención ás Vítimas, a investigación a través dun equipo formado por persoal docente e investigador e a divulgación dos resultados deste traballo. Seguir lendo

Carta a tres camaradas

tomas lopez de la torre

Tomás López da Torre, era avogado, membro do PSOE e alcalde de Betanzos polo Frente Popular. Escribe tres días antes da morte ós seus amigos.

Cárcel de La Coruña a 27 de Septiembre 1936

A cualquiera de los camaradas, Beade, Quintanilla o Santamaría.

Queridos amigos y camaradas: os dirijo estas líneas momentos antes de morir. Lo hago en primer lugar para deciros que cumplí, en todo momento, con los deberes de un buen militante y espero seguir haciéndolo ante el pelotón que me fusile, convencido de que no fui juzgado sino asesinado.

Seguir lendo