Indultado despois de morto
Ficha penitenciaria (p01 p02 p03 p04) de Benito López e López, barbeiro, veciño de Ribadeo que entra na prisión provincial de Lugo o 30 de setembro de 1936 , procesado en Octubro dese mesmo ano e condeado a prisión perpetua.
Foi conducido ó penal coruñés o 20 de marzo de 1937 onde falece vítima da tuberculosis o 20 de marzo de 1940.
Tres anos despois O 23 de febrero de 1943 inscríbese no documento a conmutación da pena.
O domingo 26 de agosto, foi realizado a homenaxe ós irmáns da lexía que sairon do cárcere para seren fusilados ou para lles aplicar a lei de fugas.
Bebel era xogador do Depor foi honrado cun partido de fútbol e unha ofrenda froral no monumento erixido no honor dos catro irmáns: France, Bebel, Jaurés e Pepín.
O acto foi organizdo polos Riazor Blues e a asociación Xermolos e moitas asociaicóns máis, entre elas: memoria do carcere
Benito López López, de Ribadeo, era socialista, foi acusado de “instigar” ás tropas franquistas na súa entrada en Ribadeo e condeado por “traición” a reclusión perpetua. Foi preso no cárcere de Lugo e transaladado ó penal coruñes onde faleceu de tuberculosis pulmonar, pola fame e polo frío que había daquela nos cárceres de franquismo. Era o ano 1040 . Tiña 43 años e dous fillos pequenos.
“Cando cheguei a porta do calabozo que me cadrou en sorte, rexistráronme como si viñera de fóra; non me deixaron ren, nin reloxio, lápis, papel, ren de re; eu daquela non tiña tabaco no meu poder porque tiven que deixar o vicio por necesidade; a colchoneta, a manta, o plato, a culler tamén ficaron afora. Entrei soio e pareceume que mesmo entraba nun pozo; cerrouse a porta e somentes tiña de compañeira a máis completa oscuridade; alí non había ren, nin cadeira, nin poio, nin catre, ren de res; soio as catro paredes, o teito e o chan, todo de cemento frío e húmedo; nun curruncho estaba a taza do retrete, máis non había auga. Quixen orientarme i escomencei a camiñar, mási axiña tropecei coas paredes. O cabouco tería pouco máis de dous metros de longo por un e medio de ancho;
Natural de Castro, concello de Mesía, dunha familia de labradores vai traballar a unha serrería, e faise colaborador do partido comunista. Foi detido e xuzgado xunto con Manuel Calvelo López, Isabel Ríos Lezcano, Eduardo Sánchez Lago e Manuel Sánchez Ayerbe. Tres deles condeados a pena de morte, executada no caso de médico Calvelo e ingresados no cárcere de Santiago no ano 1936.
O grupo guerrilleiro –entre eles Camilo de Dios– intentou liberar a José Gómez Gayoso (Secretario xeral do Partido Comunista en Galicia) e Antonio Seoane (Xefe da IV agrupación do Exército Guerrillero de Galicia), presos no cárcere da Coruña. ,Despois dunha semana de viaxe polo monte desde Ourense, chegan nunha lanchiña por mar á torre de Hércules un grupo de oito guerrilleiros de Ourense apoiado por sete homes de Betanzos; consiguen entrar no cárcere, un deles desfrazado de guardia. Á saida eran esperados pola Guardia civil con ametralladoreas. Non liberaron ós líderes pero conseguiron escapar ilesos da cidade a pesar de que nunca antes estiveran nela.
Entrevista realizada na prisión de A Coruña a Camilo de Dios, feita por Manuel Peña Rey e Carlos Portomeñe. 2009
Extracto do documental “Tempo de memoria” de Jorge Gil
NO ANO 48.
No cárcere da Coruña aínda se oen berros xordos
que reclaman a memoria e a dignidade do pobo.
Os patriotas galegos erguéronse coma lobos
por iso ecoan no vento as súas voces sen acougo.
Naquelas sombras de pedra, daquela prisión do loito
na cela número catro, consumíase Gaioso.
Escribíalle á familia: “nin sequera un triste choro,
nin un só abatemento, diante destes cans rabiosos”.
Tamén lembraba Seoane, na primeira galería
a catro heroicas mulleres que se xogaban a vida.
“Había clases onde cada un deles ensinaba do seu, Guerreiro daba clase de Matemáticas e Francisco Rodríguez explicaba de nacionalismo e de Rosalía de Castro. Tamén había asambleas e conferencias . Eu tuven que falar sobre “La iglesia no mundo de hoxe”, e a xente vin que estaba moi informada de todo. Había moita solidaridade tamén en compartir a comida.”
Anxo Ferreiro Currás, preso ferrolán ingresado no 1972
“Somos víctimas da victoria”César Leopolodo Fraguela era fillo de José e Antonia e nacera no 1898 en A Graña (Ferrol) nunha familia de once irmáns. Vivía coa súa muller na rúa Adelaida Muro na Coruña, traballaba na fábrica do gas e era dirixente da CNT. A súa filla Antonia recorda a infancia co seu pai detido unha e outra vez.
As actividades ó redor da exposición iniciaronse coa inauguración da exposición: Boix, fotógrafo de Mauthausen o xoves 1 de febreiro ás 20h na CASA MUSEO CASARES QUIROGA na rúa Panaderas 12 de A Coruña coa participación de José Manuel Sande, concelleiro de Culturas do Concello de A Coruña, Carmen G-Rodeja , portavoz da ARMH, Francisco Xosé Fernández Naval, escritor, Mathilde Savary, profesora, voluntaria ARMH, Familiares dos deportados: Agustín Cameselle ( neto Fernando Villot) e Antonio Suárez Blanco ( neta Ángela). Ó rematar houbo un recital poético de Orleni Mateo e Efrén Nieto.
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.