Estracto do libro “Diarios” de Syra Alonso onde describe os sufrimentos dos familiares no cárcere da Coruña, cando ía visitar ó seu home Francisco Miguel preso nos primiero meses do golpe de Estado do 1936.

“Arredor miña un grupo de mulleres, cuns rostros que amosan a miseria e as penas que sofren, ainda teñen forzas para me daren alento. Elas tamén esperan noticias dos que están presos. Quen sabe se os volverán ver!

De repente escóitanse uns berros deseperados que semellan paralizar o aire;  non podo expresar a dor daquelas tres mulleres, unha anciá e dúas mozas, ante a palidez do soldado que,  devolvéndolles o cesto do almorzo, anunciolles as malas novas con esta palabras: “Non , non están. Leváronnos ao mencer (…) A anciá, ante tan tremenda impresión , cae so chan e leva un bo golpe. Sangralle a cabeza e acode a xente protestando e botando berros de rebeldía que debían chegar ao corazón dos homes encarcerados. Os falanxistas mallan nunhas mulleres que non queren abandonar o lugar. Un siencio de morte flora no aire cando chega a ambulancia da Cruz Vermella. Os soldados collen nos seus brazo o corpo da anciá, que ten o peiro descuberto e a chambra empapada de sangue, e deposítano na ambulancia. Como puido sair o sol na mañán para iluminar esceas tan tráxicas?”