maltratos

O cárcere segundo Syra Alonso (II)

~ memoriadocarcerecoruna ~ Deixar un comentario

Estracto do libro “Diarios” de Syra Alonso onde describe os sufrimentos dos familiares no cárcere da Coruña, cando ía visitar ó seu home Francisco Miguel preso nos primiero meses do golpe de Estado do 1936.

“Arredor miña un grupo de mulleres, cuns rostros que amosan a miseria e as penas que sofren, ainda teñen forzas para me daren alento. Elas tamén esperan noticias dos que están presos. Quen sabe se os volverán ver!

De repente escóitanse uns berros deseperados que semellan paralizar o aire;  non podo expresar a dor daquelas tres mulleres, unha anciá e dúas mozas, ante a palidez do soldado que,  devolvéndolles o cesto do almorzo, anunciolles as malas novas con esta palabras: “Non , non están. Leváronnos ao mencer (…) A anciá, ante tan tremenda impresión , cae so chan e leva un bo golpe. Sangralle a cabeza e acode a xente protestando e botando berros de rebeldía que debían chegar ao corazón dos homes encarcerados. Os falanxistas mallan nunhas mulleres que non queren abandonar o lugar. Un siencio de morte flora no aire cando chega a ambulancia da Cruz Vermella. Os soldados collen nos seus brazo o corpo da anciá, que ten o peiro descuberto e a chambra empapada de sangue, e deposítano na ambulancia. Como puido sair o sol na mañán para iluminar esceas tan tráxicas?”

Compañeiros no cárcere

~ memoriadocarcerecoruna ~ Deixar un comentario

Prision-patria-potestad.jpg

Na comisaría de Ferrol viu a Rafael Pillado tras o s barrotes “Deranlles unhas hostias e decíame: non teñas medo, tranquilo”. Despois detiveron a Miguel Rey e a Soto que “chegou coa cara ensangrentada”. Foi levado á prisión de Coruña xunto con Ramiro Romero e o párroco de San Pablo Antonio, Martínez Aneiros. No penal da Coruña coincidíu con Paco Rodríguez, e con numerosos compañeiros do PC, como Álvarez Areces, Rafael Pillado, Julio Aneiros, Paco Balón, Paco Filgueiras, Anxo Guerreiro, Angel Porto e Pepolo. Tamén se encontrou con Ramiro Tenreiro que xa torturaran cando a folga de Megasa, e chegou maltrecho ó cárcere. Recorda que Fernando Miramontes “chegou feito un cristo, cos ollos morados e inflamados pola violencia das malleiras e torturas que lle infrinxiron na comisaría de Ferrol: “Eu quedei desencaixado cando o vin llegar, e nunca se queixou. Sempre o admiré por eso”. Tamén maltraran a José María Cabado, “zurraranlle ben!”.

Jose Manuel Díaz Montero, sindicalista de CCOO, preso na Coruña en 1972

de: BLANCO CARBALLO, Antonio : Biografías obreiras de Ferrol (vol II). Fundación 10 de Marzo, Compostela, 2012..

Humillacións e mortes

~ memoriadocarcerecoruna ~ Deixar un comentario

si foto carcere

Cipriano Alvite foi asasiñado nos primeiros días da sublevación e Loureiro conta como acontecera a morte do sindicalista da construcción e comenta a Xerardo Díaz cómo despois duna malleria obrigáronlle a él e a outro dirixente a percorrer as rúas da cidade:

“arrodeados de soldados a repartir papeles imprentados nos que se ordeaba a todos os traballadores que voltaran ós traballos. Despois sen ren afusilárono. Dixeran que houbera un consello de guerra. Mentira. Asesiñarono porque era sindicalista, polas suas ideias e..para dar exemplo….. Iso foi o escomenzo: dempois os fusilamentos foron a cotío…”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil.1985. Edicións do Castro. Sada.

Himnos falanxistas

~ memoriadocarcerecoruna ~ Deixar un comentario

220px-COA_Spain_under_Franco_1938_1945_bureaucratic_version.svg

No cárcere facíanlles  cantar ós presos as cancións fascistas.

 

 

 

 

“Humillában-nos a cotío e para vexarenos máis, agora tíñamos que cantar, obrigados, as estrofas do himnos máis odiados pro nós, as que entonaban con rexouba  os que asesinabas ós noso irmáns. Era unha crueldade inútile” Mandábanlles berrar, España, una España grande, España libre, “A palabra libre!!! Foi berrada con tal forza que a deberon ouvir  nos Cantóns”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 

Situación na que chegaban algúns dos presos

~ memoriadocarcerecoruna ~ Deixar un comentario

“González,  o médico,  viña da enfermería, Viña coa faciana esluada e amostrábase moi tristeiro..  Hai algo que me revolveu o bandullo e que me deixou anguriado. Estaba na enfermería falando co meu cofrade cando chegaron cun preso nunha camilla. Viña sin sentido. Trátase dun home xoven, como de trinta anos. O oficial que o acompañaba dixo con sonrisa despectiva:

– A ver se podedes facer algo por éste.. ainda coido que  non paga a pena…

O probe home estaba suoroso, eluado e amosaba un carís impresionate. Na facian e no corpo víanse as roxas sinais dos golpes recibidos a xuzgar polas contusións esmatosas e os morados cardenales. O castigo debeu ser abraiante… Sacáronlle a roupa e apareceron as costas e nelas as huellas terribles  que deixaron na aplicación na carne viva dunha plancha ben quente; víase catro queimaduras profundas, dúas no lombo e dúas nas nádegas; as do lombo son tan profndas ue se poden ver as costelas, carne chmuscada polas beiras. Os delores deberon ser terribles. Ademáis tiña cardenales roxos polo resto do corpo, sinais ríspidas dunha tralla manexada con asaño. Dimpois do suplicio, por qué non o levaron a un hospital en lugar de metelo na cadea? Por sorte para él finou antes de recobrr o sentido. Quén era? Nunca o soupemos.

Cecais nin a súa familia, si a tiña, ainda hoxe iñorará o final deste probe mártir.”

Xerardo Díaz Fernández, preso no cárcere da Coruña nos anos 1938 e 1939, e autor do libro A crueldade inútil. 1985. Edicións do Castro. Sada.