“Os irmáns da Lexía” obreiros, deportistas e militantes das xuventudes socialistas
En primeiro termo, á esquerda, Pepín García. Detrás, con abrigo, France, marchando aó Gobierno Civil a pedir armas. A Coruña, xullo de 1936
Bebel, France e Jaurés, irmáns pequenos de Pepín, foron capturados polos franquistas poucos días despois do golpe de estado de 1936. Os dous primeros caeron fusilados no Campo da Rata da Coruña
Fonte: eldiario.es
Naceu en Ribadeo en 1912, traballaba no negocio familiar (unha pequena fábrica de lexías) en A Coruña. Presidente das “Juventudes Socialistas Unificadas” de A Coruña formou parte das milicias populares que defenderon o Goberno Civil, loitando tamén nas rúas da cidade contra os sublevados. Foi detido en Guitiriz o 25 de xullo do 1936 xunto aos seus irmáns Bebel e Jaurés e xulgado na Coruña por rebelión militar co resultado de sentenza de morte. Foi fusilado o 29 de Xullo aos 24 anos, no mesmo lugar que o seu irmán Bebel. ( Jaurés foi morto na aplicación de “lei de fugas” xunto a José María Eirís e Leovigildo Taboada)
Velaquí compartimos un poema incorporado á causa xudicial 366/37.
LAMELA GARCÍA, L. : Estampas de Injusticia. La guerra civil del 36 en A Coruña y los documentos originados en la represión. Edicións do Castro. Sada. 2005.
Nesta peza homenaxéase a José García García unos irmáns da Lexía, pertencía Á Agrupación socialista de A Coruña e e fundador das Juventudes Socialistas; estivera preso no ano 1934 e 35 pola participación na folga revolucionaria de 1934 .
Cando se produce o golpe de Estado contra a República participou na defensa da cidade mentras os seu irmáns as Bebel, France e Jaurés, axudaron na defensa do Goberno civil.
Co golpe de Estado contra a República os seus irmáns Bebel e France foron executados en Punta Herminia e o corpo do mozo Jaurés apareceu cadavre meses despois xunto ó campo da rata.
Pepín logrou fuxir de Galicia o 26 de setembro de 1936, e pasou á zona republicana. Vivíu exiliado desde o ano 1939 en Buenos Aires.
Voltou a Coruña no ano 1977 onde faleceu no 1996.
Naceu en Ribadeo en 1921, a familia trasladouse a A Coruña e Jaurés traballaba no negocio familiar da fábrica de lexías. Pertencía ás Juventudes Socialistas, formou parte das milicias populares que defenderon o Goberno Civil, luchando tamén nas rúas da cidade contra os sublevados, foi detido aos 17 anos xunto aos seus irmáns France e Bebel, en Gutiriz.
Xulgado en A Coruña por rebelión foi condeado a cadena perpetua (debido a súa idade).
O gobernador civil Florentino González Vallés ordenou o 7 de xaneiro de e 1937 que varios presos do cárcere da Coruña foran transladados a Pamplona. O día 12, no mencer foron sacados Manuel Vázquez González, o vocal del Sindicato de camareros e socio de Germinal, Enrique Rosende Calvo, José María Eirís Carro, Jaurés García García e Leovigildo Taboada Alvarellos con destino ó tren que os levaría a Pamplona.
So chegaron os tres primeiros
Os demáis, foron conducidos polo cabo da Guardia Civil Valeriano Ibáñez Bartolomé, Amador de Mena Domínguez e Dionisio Maestre e leváronos perto do Campo da Rata e aplicáronlles a chamada “Ley de Fugas”.
Os tres homes morreron polos disparos da gardia civil encargada da custodia. Jaurés, esposado, acababa de cumplir os 18 anos, Eirís tiña 35 anos e Leovigildo Taboada -o secretario particular do gobernador civil fusilado Francisco Pérez Carballo- 61 años,
Taboada e Eirís morreron baleados esposados un ó outro.
A Jaurés, despois de morto, concédeselle unha conmutación da pena de morte por 20 anos de cadea.
O libreiro de San Nicolás asesiñado xunto á TorreNaceu en A Coruña o 8 de xaneiro de 1902. Libreiro na rúa San Nicolás, dirixente local de Izquierda Republicana, e directivo do Casino Republicano. Foi nomeado delegado do Goberno Civil en 1936 como mediador en varios conflitos na provincia.
Foi detido no momento en que co “Comité de Defensa de la República”, con bandeira blanca, abandonou o edificio gubernativo ao rendirse o gobernador civil, Pérez Carballo, o 20 de Xullo de 1936
Preso na prisión provincial, prestou a primeira declaración ante o Xuiz Instructor militar o día 3 de Agosto de 1936. Foi condenado a cadea perpetua.
O 12 de xaneiro de 1937, aos 35 anos foi asesinado xunto a Jaurés García e Leovigildo Taboada, no Campo da Rata, nas proximidades da Torre de Hércules, nunha suposta aplicación da lei de fugas cando eran “trasladados” ao tren que os debería levar á prisión de Pamplona.
Memoria do cárcere A Coruña 
Debe estar conectado para enviar un comentario.