Fermoso poema de Claudoi Rodriguez Fer onde louba a loita heroica das mulleres da Atochas da Coruña: “Borráronas da historia e non obstante /setenta anos despois hai quen as ama./ Sardiñas para elas e unha libra de cereixas /vermellas como a súa primavera libertaria”

Ámote anarquista

Con abraio crían ás veces

que chegaría a xistir

a utopía libertaria

e ás vece s crían que non,

aínda con máis abraio…

Era entón a Galicia anarquista

unhas cantas vivendas obreiras

com o mapoulas moi abertas

nos barrios proletarios das Atochas,

unha casoupa clandestina en Cea

sobre as raíces do fento dentabrú,

unhas humildes moradas campesiñas

con liques de Badiña ou de Marselle,

onde non había moito que comer,

mais tampouco poder.

Era a Galicia corsaria sen e  stado,

nin deus nin amo de dentro nin de fóra,

luz e vida por Elviña e por Monelos,

resplandore s sobre o abismo pola Silva,

ateneos nos Castros e nas Quintas

espertares no extremo das corbe ras,

le ccións contra poder e servidume

libre s de im axinar o q ue q uixe r,

libres para facer o que se pensa…

Porque non nos deixan cruzar os regos

cruzaremos os océanos, pensaban.

Non puido ter esperanza sen medo

nin medo sen espranza María Bello Paz ,

empacando pe xe no porto d’A Coruña

ata a hora en que os poderes de xullo

bateron resistencias de mulleres

como pescadas que les n a Spinoza

onde eu ámote anarquista ou morte .

Porque non nos deixan cruzar os ríos

cruzaremos os mares, está claro.

Así quizais pensaba Teresa Varela Calviño,

sindicando xoubas no porto d’A Coruña

ata se  bale da polo chumbo de outubro,

a revolución na patela e a patela na cabeza

e o peeixe despezado, destripado e empacado

polas mans nunca inertes da proletaria morta,

pois nos foxos comunais eu anarquista ámote .

Porque non nos d ixan cruzar en barco

cruzaremos en latas de sardiñas.

Lares de María Otero e de Alicia Dorado,

refuxios coruñeses das Atochas,

Atocha Alta, Atocha Baixa, Monte Alto,

atochas nas alpargatas abatidas a balazos,

viúvas verm ellas de mariñeiros sen mar,

presaxios de panadeiros sen pan,

abismos de albaneis sen andamios,

o pasado doceemente selado con carimbo

de caucho e tinta azul,

o presente fuxindo clandestino,

o futuro purgado amargamente

e amargamente abortado con augardente alemá.

Morada de María de Allariz, Atocha Alta,

trinta e tres anos e morta con tres máis,

sen contar nenos feridos no masacre,

cantando a Internacional a berro aberto

com o quen entra no inferno proclamando

utopías contra a angustia do fascismo.

Porque as crónicas non foron escritas

con tinta, se nón co fío das costureiras

e a verdade na punta dunha agulla.

Alí foi a última vez que se viviu a vida

iIuminando a loita con tanta liberdade ,

pois ámote e anarquista, última luz e ponte.

Faiado de Alicia en Villa Rosalía,

Rúa do Carme e vinte cinco anos,

preguntou quizais Fournarakis a Acebedo,

pouco ante s de morrer os dous a tiros:

– ¿Sabes que o nome da túa compañeira

significa a verdade en lingua grega?

– O nome da compañeira significa a verdade

en todos os idiomas do mundo, contestou.

– Pois a verdade vai  morrer axiña,

terciou Alicia, e os tres máis outro

feneceron acribillados ante a última ve rdade ,

e ámote alí anarquista iluminando aos libres.

Redada ao pé do premonitorio Matadoiro:

asalto a tiros infiltrándose polas espirais

sinuosas da delación nas sombras.

Á fin torturados, paseados, fusilados,

Brazo y Cerebro, Espartaco, Nervio,

Sin Dios ni Patria, Ni Dios ni Fronteras,

portugueses do grupo Inadaptables,

Germinal, Ideal, Intransigentes,

CNT, FAI, ningún deles sabería nunca

que Durruti morrería no Ritz .

Así se perecía n’A Coruña libertaria

dende 1936, data do último Medulio.

Porque non nos deixan cruzar a rúa real

cruzaremos a cidade imaxinada.

Ocultáronnos ás mulleres máis libres

e sen embargo fórano ata a fin.

Din que algunhas morreron por amor

aos anarquistas que agachaban,

o que é morrer tamén muller e ácrata.

Borráronas da historia e non obstante

setenta anos despois hai quen as ama.

Sardiñas para elas e unha libra de cereixas

vermellas como a súa primavera libertaria

e para sempre ámote anarquista ou nada.

Claudio Rodríguez Fer